HERIBERT NILSSON S ONDERZOEKINGEN ENZ. 183 
gelijkheid bedoeld is, ‘want „vorher” heeft men de systematiek toch 
zeker niet op isoreageerende eenheden opgebouwd. 
Het in het midden latende of men ooit zal kunnen bepalen of 
twee individuen isoreagenten zijn, zou ik RAUNKIAER toch wel in 
gemoede willen vragen of hij het niet zeer waarschijnlijk acht, dat 
twee isoreagenten — homozygoot of heterozygoot — ook dezelfde 
constitutie zullen hebben, dus isogeen zullen zijn, zoodat het 
genotype, dat hem voor de systematiek zoo overbodig voorkomt, 
toch ten slotte datgene zou zijn waar het op aankomt. 
Maar, tenslotte spreken wij niet over de systematiek, maar over 
evolutie en dan geloof ik, nadat ik — zooals klaarblijkelijk ook 
RAUNKIAER — gevoeld heb, dat wij ons bij al ons onderzoek toch 
tenslotte tot de natuur zelf moeten wenden, dat wij het allen eens 
kunnen worden, als wij vasthouden aan wat ik in 1917 zei: 
„La base proprement dite de l’évolution est donc la gamète, . 
la réunion de deux gamêtes donne naissance à un individu,.... 
dans la nature les individus se rangent en communautés copu- 
latives ou syngaméons”’. 
Wel is waar kan men theoretisch nog een stap verder gaan en 
met HERIBERT NILSSON vragen: hoe ontstonden de genen ? maar voor 
die vraag aan de orde is, zou toch eerst vast moeten staan, dat 
genen werkelijk bestaan, wat allerminst bewezen is. Wellicht ware 
het thans reeds mogelijk nog wat dieper in het evolutie-probleem 
door te dringen, zonder tot het onzichtbare voort te schrijden en 
de vraag aan te snijden: welke rol spelen binnen de gameet kern 
(resp. chromosomen) en plasma? But that is a big question, die 
nog zoo spoedig niet opgelost zal worden. 
Voorloopig komt het mij voor, dat wij al een heel eind zouden 
zijn, als wij de rol der gameten konden bepalen, als wij zoover 
konden komen, dat bewezen was: 
The real cause of all evolution 
Is the mating of gametes of different constitution. 
Ik althans zou daarmede zeer voldaan zijn en het komt mij voor, 
dat HERIBERT Nırsson’s Salix-onderzoekingen aan deze stelling 
een zeer belangrijken steun hebben verleend. 
Maar.... hoewel hij toestemt, dat „varieteiten”, ja zelfs Linne’- 
sche soorten door kruising kunnen ontstaan, zoo houdt hij het toch 
voor „mehr als fraglich” dat kruising de oorzaak derevolutieisgeweest. 
Volgens hem toch wordt het feit — ook door mij waargenomen 
re, 
