BOEKBESPREKING. 191 
des anesthésiques sur la perméabilité de l'oeuf active. (C. R. 
de Biol. T. 81, p. 443.) 
Onderzoekingen omtrent de semipermeabiliteit van het proto- 
plasma hebben vaak tot tegenstrijdige uitkomsten geleid. M. HER- 
LANT schrijft dit toe aan de wisselende doorgankelijkheid van de 
cel, die — moge ze als regel semipermeable eigenschappen heb- 
ben — toch tijdperken kan doormaken, dat ze zouten en andere 
stoffen in verhoogde mate doorlaat. Belangrijke proeven door 
HERLANT bij Zeeappel-eieren verricht, geven naast de publicaties 
van den Amerikaan LILLIE op dat gebied, nieuw inzicht in deze 
voor de levensverrichtingen zoo gewichtige vraag. 
Van experimenteel-cytologische zijde is den laatsten tijd de aan- 
dacht gevestigd op de verhoogde doorgankelijkheid, die het ei on- 
middellijkk na het binnendringen der spermatozoide vertoont, een 
verandering, die tevens gepaard gaat met wiiziging in het electrisch 
geleidingsvermogen en een verhoogde oxydatie in de cel. Het is 
begrijpelijk, dat — naarmate de doorgankelijkheid van het ei voor 
zouten toeneemt — zulk een ei minder vatbaar wordt voor plas- 
molyse..HERLANT heeft zeeappel-eieren van het oogenblik der be- 
vruchting af tot na de eerste klieving elke 5 minuten in hypertonisch 
zeewater van bepaalde concentratie gebracht (hypertonisch gemaakt 
door toevoeging van keukenzout). In de periode, gedurende welke 
men uiterlijk niets bijzonders aan het ei ziet totdat de klievings- 
kern zich gaat deelen, dat is gedurende een tijdperk van 25—30 
minuten, is de permeabiliteit van het ei zóó groot, dat er geen 
plasmolyse plaats heeft. Dan begint de plasmolyse en wordt steeds 
sterker tot het oogenblik, dat de klievingskern een diaster gaat 
vormen. Dan hebben zoodanige wijzigingen in den colloiden toe- 
stand van het celplasma plaats, dat de doorgankelijkheid weer groot 
wordt, en de plasmolyse dus wegblijft. Heeft eenmaal de scheiding 
der eerste blastomeren plaats gehad, dan is deze tweede verhoo- 
ging der permeabiliteit weer afgeloopen en wordt de kiem weer 
vatbaar voor plasmolyse. 
Eenmaal bij een bepaalde groep van eieren de normale door- 
gankelijkheidskromme kennend, was HERLANT in staat door toe- 
voeging van bepaalde zouten (in isotonische oplossing) na te gaan, 
welken invloed deze op de doorgankelijkheid van het ei hadden. 
