OENOTHERA-PROEVEN IN 1919 
door J. P. Lorsy. 
(met 5 foto’s) 
Ik moet beginnen met aan Dr. RENNER te Miinchen mijne excuses 
aan te bieden voor een onvolledig citaat in mijn vorig Oenothera- 
artikel, waardoor ik hem iets anders heb laten zeggen dan hij 
werkelijk gezegd heeft. Ik kom hierop straks, bij het bespreken 
der synthetische Lamarckiana’s, terug doch wilde het reeds op 
deze, in het oogvallende plaats, vermelden. 
I. OPVALLEND KRACHTIGE VORMEN. 
In de cultures waarover in Genetica I Afl. 1 bericht werd, traden 
de volgende opvallend krachtige vormen op. 
PROEFNUMMER 2. O. biennilaeta zelfbevrucht. N°. 2 A14 en N°. 2 D6 
dus 2 van de 190 individuen, die deze cultuur telde. 
= 4. O. murilaeta zelfbevrucht 9 exemplaren, dus 
9 van de 180 individuen, die deze cultuur telde. 
+ 34A. O. biennis? X murilaetad 2 exemplaren, dus 
2 van de 91 individuen, die deze cultuur telde. 
Tn dat artikel werden deze vormen als gigas-vormen aangeduid, 
evenwel slechts voorloopig, zooals blijkt uit het gezegde op p.21 
van dat artikel: „bovendien echter 2 zeer breedbladige en forsche 
planten, die misschien het beste als biennilaeta-gigas kunnen worden 
aangeduid. Indien deze benaming juist is, zal mveten blijken dat 
zij tetraploid zijn.” 
Individueel werd van deze planten het volgende gezegd: 
O. biennilaeta gigas ex proef 2 
„Van den aldus aangeduiden vorm traden 2 planten op: 
2Al4 en 2D6. Deze verschillen op zoodanige wijze, dat men 
zou vermoeden dat indien 2A14 werkelijk mocht blijken tetra- 
