210 LOTSY, OENOTHERA-PROEVEN IN 1919. 
Pollen rein befruchtet und gab eine reichliche Samenernte (l ccm) 
aus der ich, zegt DE Vries, im nächsten Jahre die zweite Gene- 
ration zog.’ De bastaarden der eerste generatie waren alle aan 
elkaar gelijk „abgesehen von einzelnen schmalblätterigen Indivi- 
duen, wie sie ja auch in reinen Culturen von O. gigas auf treten!) 
Drukt men dit geheel neutraal uit, dan wil dit zeggen, dat er onder 
de 16 Exemplaren der le generatie „einzelne” (hoeveel?) afwij- 
kende exemplaren waren. | 
De 2e generatie (bij een exemplaar waarvan GEERTS de aanwe- 
zigheid van slechts 14 chromosomen constateerde) bestond uit 224 
planten van welke 87 gebloeid en vruchten gevormd hebben. „Sie 
waren alle unter sich gleich und führten genau denselben Typus 
wie die erste Generation”. Uit de omstandigheid, dat GEERTS hier 
14 chromosomen constateerde besloot DE VRIES, zooals uit het 
bovenaangehaalde blijkt, dat ook de ,,Anfangspflanze” van zijn 
fertiel „ras” 14 chromosomen bevat. Wel is waar past deze ver- 
onderstelling zeer goed in DE Vries’ mutatie-theorie, maar daartegen 
spreekt toch zeer het feit, dat de planten der eerste generatie door 
GEERTS onderzocht zet 14, maar 21 chromosomen bezaten. 
Hieromtrent zegt GEERTS Ber. D. bot. Ges. 29 1911 p. 163 
„Oenothera gigas X O. Lamarckiana ist ein konstanter in- 
termediärer Bastard; die Pflanzen der zweiten Generation sind 
also denjenigen der ersten Generation ganz ähnlich, führen 
.aber in ihren Kernen 7 Chromosomen weniger!). 
Nu hebben wij gezien, dat sommige van HERIBERT NILsson’s 
reuzen vormen, die vermoedelijk 21 chromosomen hadden, Lamar- 
ckiana afsplitsen en dat mijn biennilaeta 2D6 niets dan gewone 
biennilacta’s gaf, zoodat in de eerste plaats gevraagd moet worden 
of de door GEERTS onderzochte F, plant wel een gigas geweest | 
is; zij zou zeer goed eene pseudo-gigas modificatie geweest kunnen 
zijn, zooals mijn biennilaeta gigas 2D6 er een geweest kan zijn. 
Ik zeg met opzet niet: geweest zs, omdat het feit, dat ik alleen 
biennilaeta’s bij het uitzaaien kreeg niet bewijst, dat er geen 
gigas-vormen onder de nakomelingen geweest zijn, evenmin als 
het feit, dat DE Vries geen Lamarckiana’s door zijn gigas zag 
afsplitsen bewijst dat dit niet is geschied. Uit DE Vries’ zaaiproeven 
toch blijkt duidelijk dat een groot aantal der uitgezaaide zaden 

1) door mij gecursiveerd. - 
