

LOTSY, OENOTHERA-PROEVEN IN 1919. 211 
geen planten heeft opgeleverd en hetzelfde was bij mijn 2D6 het 
geval. Nu is mij dit jaar gebleken hoezeer men door zoo’n om- 
standigheid bedrogen kan worden. Verleden jaar toch gaf een 
zaaisel van een aureabonte Oenothera-tak (zie later in dit artikel) bijna 
uitsluitend groene nakomelingen terwijl bij een hernieuwde zaaing 
dit jaar gebleken is, dat er vermoedelijk zeer veel aureabonten gevormd 
worden, maar dat deze grootendeels reeds als kiemplantjes te gronde 
gaan, en dat die te gronde gaande kiemplantjes zeer gemakkelijk 
over het hoofd worden gezien, omdat zij niet wit, doch slechts 
wat minder donkergroen zijn dan de plantjes, die tot gewone groene 
planten opgroeien, 
Men ziet: het gigas-probleem is nog niet „endgültig” opgelost. 
Uit het tot nu toe vernomene, is echter de meest waarschijnlijke 
hypothese deze, dat de gigas-eigenschappen inderdaad het gevolg 
zijn van een dubbel chromosomen-stel, ontstaan door het achter- 
wege blijven van de reductie-deeling bij de plant waaruit de gigas 
vorm ontstaat, zoodat tetraploide gzgas-vormen het product zijn 
van twee pseudo-gameten en triploide gzgas-vormen het product 
van één pseudo-gameet en één werkelijke gameet. 
GEERTS heeft echter in zijn ,Cytologische Untersuchungen einiger 
Bastarde van Oenothera gigas’ (Ber. D. Bot. Ges. 29 1911 p. 160— 
165) op een andere mogelijkheid gewezen, nl. op deze dat een gedeelte 
van het chromosomenstel voldoende zou zijn om alle voor gigas 
characteristieke eigenschappen te veroorzaken. 
Hij vond nl. dat zoowel bij O. gigas, als by O. lata X gigas, 
O. Lamarckiana x gigas en O. gigas X Lamarckiana, in de 
aequatoriaal plaat der reductie-deeling 21 chromosomen aanwezig zijn, 
maar dat, terwijl in de kernen der Oenothera Lamarckiana alle 
chromosomen paarsgewijze gerangschikt zijn, in deze kernplaten 
duidelijk 7 paren en 7 afzonderlijke chromosomen aanwezig zijn. 
In de vegetatieve kernen is de karyokinese normaal, zoodat 
iedere dochterkern 21 chromosomen ontvangt, bij de reductie-dee- 
ling echter worden wel de 7 gepaarde chromosomen regelmatig 
over de dochterkernen verdeeld, maar gaan van de ongepaarde ge- 
woonlijk 3 naar de eene en 4 naar de andere pool, zoodat de dochter 
kernen 10 of 11 chromosomen verkrijgen. Bij detweede deeling werden 
„7 deutlich gespaltene Chromosomen in die Kernplatte eingereihtund 3 
kleinere, welche entweder eine mehr oder weniger tiefe Einschnü- 
