THEORETISCHE STEUN VOOR DE KRUISINGS- 
THEORIE 
door J. P. Lorsy. 
In het jaar 1759 wierp een muildier-merrie een jong, dat möcht 
niet; muildieren behooren steriel te zijn en dus... sloegen Schotsche 
boeren dat „monster”’ dood. 
Tallooze malen ontstaan nieuwe vormen door kruising, maar 
kruising mäg geen oorzaak van evolutie zijn en daar er — helaas — 
onder de mannen der wetenschap ook „Schotsche boeren” zijn, 
zijn er verschillende pogingen gedaan om de kruisingstheorie dood 
te slaan, door ze te negeeren, belachelijk te maken, ja zelfs tegen het 
lezen van deze te waarschuwen! 
Dit ter verontschuldiging van aanhalingen in dit artikel, die de 
auteur anders liever aan anderen had overgelaten, maar die hij wel 
neerschrijven moest om te toonen, dat er ernstige onderzoekers 
zijn, die de kruisingstheorie niet voor een „monster” houden. 
In welken omvang men het soortsbegrip ook moge aannemen, 
vast staat thans wel dat „soorten”, kleinsoorten, zoowel als Lin- 
né'sche soorten door kruising kunnen ontstaan. 
De onderzoekingen van BAUR en mij over Antirrhinum, van” 
LEHMANN over Veronica, van OSTENFELD over Hieracium, van 
Weiss en ROSEN over Geum, van LipFoRs over Rubus, van HERIBERT 
NiILSSON en RENNER over Oenothera en van den eersten van de 
beide laatsgenoemde auteurs over Salix hebben dit wel boven 
iederen redelijken twijfel verheven. 
De strijd loopt slechts over de vraag welk aandeel de kruising 
aan het ontstaan der soorten heeft gehad en of daarnaast — en 
zoo ja, in welke mate — erfelijke variabiliteit of mutatie bij de 
soortsvorming een rol heeft gespeeld, 
