
LOTSY, THEORETISCHE STEUN VOOR DE KRUISINGSTHEORIE. 215 
Zoo zegt OSTENFELD in een bespreking der kruisingstheorie in 
het Zschr. f. ind. Abst. und Vererbungslehre Sept. 1918 p. 42: 
„even if the reviewer cannot agree with him everywhere, 
there is no doubt that Lorsy’s hypothesis is one of the ways, 
and probably the most important one, by which we shall over- 
come the deadwater with regard to the understanding of ıhe 
origin of species, resulting from the necessary clearing out of 
the older evolutiontheories, a clearing which we owe to the 
pioneers ofthe new science of heredity (BATESON. JOHANNSEN etc.).” 
De vraag naar de mate waarin kruising aandeel heeft gehad aan 
het ontstaan der soorten, is eigenlijk synoniem met de vraag of de 
varieteiten binnen eene ,,soort” tegelijk met deze zijn ontstaan of 
dat zij uit die soort zijn ontstaan. | 
Volgens de kruisingstheorie ontstaan ,,soorten” en ,,varieteiten” 
gelijktijdig en aan deze meening heeft HERIBERT NILSSON zich 
onlangs ten volle aangesloten. Op p. 138 van zijn experimentelle 
Studien ueber Variabilität, Spaltung, Artbildung und Evolution in der 
Gattung Salix zegt hij (Festskrift utgiven av Lunds Universitet 
etc. 1918): 
„Dass eine ueberaus reiche Genotypenbildung durch Kreuzung 
und Rekombination stattfindet, dafür liefern ja die letztvergan- 
genen 17 Jahre der Mendelforschung einen so ueberwaltigenden 
Beweis, dass diese Tatsache ja nicht weiter discutiert zu werden 
braucht. Die Genotypenbildung durch Kreuzung ist also die 
Ursache der Variabilität der linneschen Arten.” 
„Die Varietäten und Formen dieser Arten müssen deshalb 
ebenso alt wie die Arten sein, nicht, wie DARWIN meinte, später 
entstanden, aus den Arten entwickelt. Diesen Gedankengang 
hat Lotsy in seiner „Theorie der Evolution durch Kreuzung” 
entwickelt und ich schliesse mich in diesem Punkte seiner 
Anschauung unbedingt und lebhaft an.” 
Het is daarom eene Ironie des Schicksals, dat Stomps (Ber. 
Deutsch. Bot. Gesellsch. 32 1914 p. 181) er den nadruk op legt 
„dass die Mutabilität der O. Lamarckiana älter ist, als diese Art 
selbst” en dat zijne meening dat dan ten minste vaststaat, dat O. biennis 
muteert, door DE Vries wordt weerlegd door de mutabiliteit nog 
verder terug te doen gaan, want deze zegt: (Botanical Gazette 
March. 1915, p. 196:) 
