LOTSY, THEORETISCHE STEUN VOOR DE KRUISINGSTHEORIE. 223 
zoogdieren onzin is; niemand zal ontkennen, dat een walvisch 
veel meer overeenkomst met een Ichthyosaurus dan met een spits- 
muis of met een aap heeft en dat het eenige wat de zoogdieren 
te samen houdt het feit is, dat alle (en dat geldt nog niet eens 
voor de Monotremata) levende jongen ter wereld brengen en 
deze zoogen. 
Maar men heeft al die tegenstrijdigheden weggeredeneerd omdat 
men nu eenmaal de afstamming uit één oerplasma wilde, juist zoo- 
als men de kruising heeft weggeredeneerd omdat men nu eenmaal 
de soortsvorming door variabiliteit wilde. Zoo zegt b.v. DENDY in 
zijne redevoering als President der zoologische sectie van de Britsche 
Association op de in 1914 gehouden vergadering in Australié (zie 
Nature Sept. 3. 1914 p. 17): „while one of the extreme exponents 
of Mendelism Lorsy lately informed us that all species arise by 
crossing, and seriously suggested that the vertebrate type arose 
by the crossing of two invertebrates!” 
‚Die verwondering yan DENDY, die zelf de vertebraten uit één 
invertebraat-type wil doen ontstaan is.... verwonderlijk. 
En toch is ook DENDY niet tegen kruising als oorzaak van het 
ontstaan van soorten, maar wel tegen het ontstaan van alle soorten 
door kruising; op p. 23 nl. geeft hij toe. 
„The fact that new and apparently permanent combinations 
may arise through hybridisation, and that the organisms thus 
produced have all the attributes: of what we call distinct spe- 
cies”, maar... vervolgt: „does not justify in accepting the 
grotesque view — as it seems to me — that all species have 
arisen by crossing’. 
Weer moet het „monster” gedood worden en DENDY’s wapen 
is nu „that the only characters wich appear to be inherited in 
Mendelian fashion are comparatively trivial features of the organism 
which must have arisen during the latest stages of phylogeny”, 
wat wel eenigszins in tegenspraak is met the fact, dat organismen 
met alle attributen van „what we call distinct species” door krui- 
sing ontstaan kunnen. 
Hoe zeer men echter ook zijn best doet de soortsvorming door 
variabiliteit van één oerplasma te verklaren, alle pogingen om de 
verschillende phyla tot één te doen samenloopen falen. 
Meer en meer komt men dan ook van de monophyletische af- 
