224 LOTSY, THEORETISCHE STEUN VOOR DE KRUISINGSTHEORIE. 
stamming van willekeurig door ons gemaakte groepen terug enin 
een artikel in het Zschr. f. ind. etc. van Februari 1919, getiteld 
„Stammgarben” wijst dan ook WILCKENS er met nadruk op, dat 
„es in der Paläontologie immer wieder zur Aufstellung van Stamm- 
garben (min of meer parallele afstammingsrijen), nicht von Stamm- 
bäumen gekommen ist, und dass sich anscheinend die Entwicke- 
lung der Organismen seit der Cambrischen Zeit, mit der allein die 
Paläontologie sich zu beschäftigen hat (omdat er geen pre-kam- 
brische fossielen bekend zijn) vielfach nicht auf dem Wege einer 
baum-artigen Verzweigung, sondern auf einzelnen Liniën voll- 
zogen hat”. 
Dat dit alles zeer voor de opvatting spreekt, dat aan de evolutie 
niet één, maar meerdere soorten van oerplasmata hebben deelge- 
nomen en dat de,,oorsprong” onzer tegenwoordige groote groepen, 
die wel alle polyphyletisch zijn, zeer oud is, behoeft nauwelijks 
betoogd te worden. 
Toen op eene wandeling in Thüringen in 1912 bij mij plotseling 
het denkbeeld opkwam: „er is geen erfelijke variabiliteit, wat men 
daarvoor hield is multipliciteit; „zet variabiliteit, maar kruising is 
de oorzaak der evolutie”, begreep ik zeer goed dat dit denkbeeld op 
tegenstand zou stuiten; de snelle instemming waarin zich DE VRIES’ 
mutatie-theorie aanvankelijk mocht verheugen, was immers het 
gevolg van de omstandigheid dat zij eene verklaring gaf van het 
algemeen aangenomen denkbeeld dat evolutie op erfelijke varia- 
biliteit berustte. Mijne opvatting daarentegen ging lijnrecht tegen 
deze algemeen heerschende opvatting in, tastte o.a. de beteekenis 
van de morphologie in evolutie-vragen aan, wat JEFFREY b.v. zoo 
aan het hart ging, dat hij (Journal of Heredity January 1918 p. 
27) schrijft: 
„A significant fault in our author is a depreciation of mor- 
phology and phylogeny, although he admits his former close 
relations with these aspects of biological science. When a 
man past middle age abandons the beliefs of his most vigou- 
rous years, the critical reader is not likely to have much more _ 
confidence in his later than in his earlier faith. 
Mijn critiek aan de morpholoßie, als arbiter in evolutie-vragen, 
uitgeoefend is dus te wijten aan zoo iets als seniele aftakeling 
Gelukkig voor mij, dat de man, „que JEFFREY tue, se porte assez 
