LOTSY S ARTIKEL „DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN.” 239 
N 
Niet minder groote moeilijkheden brengt mede het feit, dat zoo- 
vele ontwikkelingsfactoren zijn gevonden bij een soort van dier 
als Drosophila, dat haploid slechts vier chromosomen heeft en dat 
de kenmerken, door deze factoren veroorzaakt, onafhankelijk van 
elkander kunnen optreden. Men zou zich dit zoo kunnen voor- 
stellen, dat een zeer groot aantal verschillende chromosomen het 
totaal der eigenschappen van het syngameon Drosophila ampelo- 
phila (indien onder hetzelfde Syngameon tenminste niet nog andere 
vormen buiten deze Linnésche soort vallen) bepaalt. Al deze 
chromosomen zijn dan in vier groepen van gelijkwaardige te rang- 
schikken, welke dan als door Lorsy gelijksoortig te benoemen 
zouden zijn, b.v. A, A’, A’ etc. en alle zouden de waarde hebben 
van een ondeelbaar pangeen — tenminste van morphologische 
eenheden. Hoe de verschillende gelijkwaardige chromosomen gene- 
tisch met elkander verband houden blijft daarbij een nog onop- 
gelost probleem. Hoewel Lorsy zich niet uitvoerig uitlaat over zijn 
voorstelling meen ik dat dit ongeveer de logische uiteenzetting is. 
Een zeer sterk argument tegen deze voorstelling lijkt mij een 
experiment van MULLER,!) die er in slaagde Drosophila Q te krijgen, 
heterozygoot voor twee en twintig factoren. Daar bleek, dat niet 
twee der factoren behoeven samen te gaan is dit niet met Lotsy’s 
voorstelling in overeenstemming te brengen. 
Hiermede acht ik voldoende aangetoond, dat de resultaten, be- 
reikt bij het genetisch onderzoek van Drosophila, niet verklaard 
kunnen worden wanneer wordt aangenomen, dat het chromosoom 
één erfelijke factor draagt, ook niet met behulp van een hypothese 
van chromosomen-koppeling of reduplicatie. Dat ik hierbij voort- 
durend op Drosophila ben door gegaan is aan twee redenen te 
wijten: ten eerste omdat Lorsy er zelf een steun voor zijn bypo- 
these in heeft gezien en ten tweede omdat ander materiaal, waarbij 
zoovele genen in het spel zijn en zoovele genen tegelijkertijd in 
kruisingen heterozygoot zijn samengebracht niet te vinden is. 2) — 

-1) Dit voorbeeld haal ik aan uit Hans NACHTSHEIM. Die Analyse der 
Erbfaktoren bei Drosophila und deren zytologische Grundlage. (Zschr. f. 
ind. Abst. u. Vererb. XXII. pg. 118 sq.) 
2) Sedert het schrijven van deze opmerkingen heb ik vernomen, dat door 
O. WHITE is gevonden, dat bij Pisum een verdeeling van genen in 7 groe- 
pen van onderling gekoppelden voorkomt, in overeenstemming met het 
haploïde chromosomen aantal, dat eveneens 7 bedraagt. 
