. 240 KOOIMAN, EENIGE OPMERKINGEN NAAR AANLEIDING VAN 
In zooverre kan ik dus alleen betoogen, dat voor Drosophila de 
verklaring op grond van Lotsy’s hypothese mij onmogelijk lijkt 
en daaruit de conclusie trekken (een deductie) dat het voor andere 
gevallen wel zal zijn als bij Drosophila. Overigens zullen experi- 
menten in soorten, welke reeds zeer diepgaand genetisch geana- 
lyseerd zijn, hier opheldering kunnen geven. Er zullen dan individuën 
gemaakt moeten worden, welke heterozygoot zijn voor meer dan 
het diploïde aantal chromosomen. Dat dit te doen voorloopig voor- 
behouden is aan onderzoekers, die reeds langen tijd in bepaalde 
soorten experimenteeren is duidelijk. 
Ondertusschen is het bovenstaande voor mij de reden om ook 
voor Oenothera chromosomenkoppeling, welke zich dan in extremo 
uit als kernchimerie, te verwerpen, hoewel ik toegeef, dat ik dit 
voorloopig niet veel sterker kan argumenteeren, dan boven is aan- 
gegeven. ° 
Dat bij Oenothera-bastaarden mendelen voorkomt is zeer waar- 
schijnlijk!) al is ook tegen veel ondersteld mendelen wel vaak veel 
in te brengen. Om dit afdoende te bewijzen zou men het onaf- 
hankelijk mendelen van meerdere factoren, tegelijkertijd in één 
individu heterozygoot aanwezig, moeten aantoonen. Zoolang dit 
niet het geval is verklaart de kernchimerie-hypothese dit evengoed. 
Alleen het sterk splitsen van enkele Oenothera-bastaarden wijst op 
zeer gecompliceerde erfelijkheidsverhoudingen, die echter niet ge- 
analyseerd konden worden. Zelfs indien het al streng bewezen 
werd, dat mendelen voorkomt, dan zou dit nog niet tegen de kern- 
chimerie-hypothese pleiten, daar Lorsy dit in zijn schema 2) degelijk 
heeft uiteengezet. | 
Ter verklaring der zoo merkwaardige erfelijkheidsverschijnselen 
der Oenothera’s staan dus — naast andere — tegenover elkaar een 
hypothese van chromosomenkoppeling en van pangenenkoppeling 
1). BRADLEY M. Davis. 1919. The segregation of Oenothera brevistylis 
from crosses with Oenothera Lamarckiana. (Genetics III p. 501.) | 
2) L’oenothere de Lamarck. (Arch. Neerl. d. sc. exc. et nat. Ser. III B. 
t. III p. 324 sq. 1917.) 
Alleen indien het onafhankelijk mendelen aangetoond kan worden van 

ongeveer zooveel kenmerken of groepen kenmerken als het haploide chromen- 
somen aantal bedraagt, zou dit noodzakelijk maken, de kernchemerie-hypo- 
these te verlaten. 
