242  KOOIMAN, EENIGE OPMERKINGEN NAAR AANLEIDING VAN 
Genetica kort heb besproken. Het behandelt de vraag: Hoe. moet 
men zich voorstellen dat al het levende aan een zoo specifieken 
vorm komt — m. a. w. hoe kunnen we ons de organisatie voor- 
stellen van de physisch-chemische stoffen, welke essentieel zijn voor 
een wezen en in werkelijkheid dat wezen bepalen. 
Het antwoord — kort samengevat — dat, zoo goed als in het 
levenlooze, ook in het levende de vorm der samenstellende elementen 
den vorm van het geheel bepaalt. Het komt mij voor, dat deze 
gedachte met zeer veel vrucht is vast te knoopen aan een pangenen- 
en chromosomen-hypothese der erfelijkheid. 
Aanvaardende, dat aan het levende wezen een zeker physico- 
chemisch stelsel ten grondslag ligt is het zeer waarschijnlijk, dat 
dit niet één enkele gecompliceerde chemische stof is. Daarvoor levert 
de moderne kennis van het mendelisme voldoende gronden. Dat 
deze gecompliceerde stoffen niet willekeurig dooreen gemengd zijn 
maar streng t.o.v. elkander plaats bepaald zijn, daarvoor pleit het 
aangehaalde artikel van Lorsy. Het is m.i. slechts een stap verder 
aan te nemen, dat de afzonderlijke chemische eenheden de pangenen 
voorstellen aan welke reeds eerder BEYERINCK — bij hypothese — 
de natuur van enzymen heeft toegeschreven. Misschien verdient 
het aanbeveling ze in dit verband enzymogenen te noemen, daar 
zij de hypothetische enzymen in het actieve plasma brengen. Een 
samenvoeging der enzymogenen tot een gedetermineerd stelsel 
binnen de kern lijkt mij dan niet meer logisch zooals Lotsy zich 
dit voorstelt. Deze neemt aan, dat een klein aantal onafhankelijke 
stoffen (onafhankelijk, afgezien van chromosomenkoppeling) zich 
als chromosomen vertoonen. Denkbaar lijkt mij een samenvoeging 
van pangenen in het chromosoom, waarbij elk chromosoom een 
gesloten stelsel is en dit is in zeer mooie overeenstemming met 
de resultaten van MORGAN, waarbij ter verklaring aangenomen wordt, 
dat de pangenen in de chromosomen een zeer streng bepaalde 
plaats innemen. Denkbaar is daarbij bovendien, dat deze localisatie 
een uiting is van chemico-physische kristallisatie volgens den vorm 
der samenstellende gecompliceerde stoffen. 
Zusammenfassung. 
Zu Lotsy’s Aufsatz „De Oenotheren als kernchimeren” in Genetica 
Bnd. I habe ich oben folgende Bemerkungen gemacht. Ich stimme 
