246 BOEKBESPREKING. 
\ 
verschil in deelingstype was weer volledig aanwezig. Volgens 
MIDDLETON heeft dus selectie van een kleine fluctueerende variatie 
tot de splitsing van een clone geleid; er is geen sprake van mutatie, 
want de verandering, treedt niet plotseling op, doch er heeft 
accumulatie plaats De negatieve uitkom:t van vroegere onder- 
zoekers, die alleen met morphologische kenmerken werkten, schrijft 
MIDDLETON voornamelijk toe aan het geringe aantal generaties, dat 
bij de selectieproeven in bewerking was genomen, zoodat een even- 
tueel morphologisch klein verschil buiten de grenzen der waar- 
neming viel. 
We hebben gezien, dat MIDDLETON door voortdurende omge- 
keerde selectie uit de reeks met sneller deelingstempo weer een lang- 
zamer type kon verkrijgen; een feit, dat te denken geeft en onmid- 
delijk twijfel wekt aan de aanwezigheid van een genotypische 
wijziging in MIDDLETON’s sneldeelende clone. Dit is ook MORGAN 
niet ontgaan en het is diens aanvalspunt in zijn kritiek op Mupp- 
LETON’S interpretatie geworden (Critics on Evolution 1918.) 
Behalve MIDDLRTON en HEGNER, die bij Arcella dentata het 
aantal spinae der schaal van een zuivere lijn bij selectie zag toe- 
nemen, en den standvastigen genotypus bij vegetatieve voortplanting 
ontkent, is ook JENNINGS zelf 8 jaar na zijn bevestiging van JOHANN- 
SEN's zuivere lijnen, bij Difflugia corona tot ander inzicht gekomen. 
JENNINGS onderzocht tal van kenmerken van deschaal dezer protozoo, 
die niet door uitwendige invloeden worden gewijzigd met name 
het aantal tanden rondom de mondopening, het aantal stekels op 
de schaal enz.). In populaties wordt een sterke correlatie dezer 
verschillende kenmerken gevonden; bij selectie van één kenmerk 
zullen ook de andere in gewijzigden vorm te voorschijn komen. 
Ook hier bleek de selectie een positief resultaat te geven. Afstam- 
melingen van één enkel individu vormen ten slotte een zeer ge- 
mengde populatie. Dat in JENNINGS, laatstgenoemde proeven zulk 
een geheel andere uitkomst werd bereikt dan 8 jaar te voren bij 
Paramaecium, spoorde RHODA. ERDMANN — de kenner bij uitnemend- 
heid van dit infusorium — aan, haar culturen, die zich sedert 1907 
ongeslachtelijk hebben voortgeplant, voor proeven in deze richting 
te gebruiken. Het bezwaar, dat Difflugia zich ook geslachtelijk voort- 
plant en dat MIDDLETON’s proefvoorwerp mogelijkerwijze in hetzelfde 
geval heeft verkeerd, wordt in ERDMANNS proeven vermeden. Met 
