248 BOEKBESPREKING. 
In hoeverre ook hij ERDMANN’s proeven selectie van de kortere 
individuen der lange clone weer tot de oorspronkelijke clone leidt, . 
zooals dit bij MIDDLETON’s onderzoek, gelijk wij zagen, het geval 
was en in hoeverre dus de kritiek van MORGAN ook hier toe- 
passelijk zou zijn, is niet nagegaan. Moet nu het helder inzicht 
ons door JOHANSSEN juist in dit eertijds donker gebied der erfelijk- 
heidsleer gegeven, weer opnieuw verduisterd worden ? Belangrijk 
in dit opzicht blijft de vraag, of inderdaad een genotypische wijziging 
door de endomixis heeft plaats gehad, of slechts een omwenteling 
in de cel, waardoor de genen ongelijk op de latere klievingshelften 
worden verspreid; of dat de genen in de deelingshelften overeen- 
komstig zijn gebleven, doch een niet volkomen gelijke verdeeling 
van het cellichaam met zijn vegetatieve differentiaties is geschied 
zonder dat nochtans de genetische kern werd aangetast. 
Bij de beschouwing der besproken onderzoekingen zal men het 
meest geneigd zijn tot de beide laatste moeilijkheden. Noch de 
proeven van JENNINGS en zijn leerlingen, noch die van ERDMANN 
noodzaken ons voorshands de begrippen omtrent genotypus en 
phaenotypus van JOHANNSEN prijs te geven, het bouwwerk, dat in 
zijn val eenige grondbeginselen der moderne erfelijkheidsleer zou 
medesleepen. 
M. A. v. HERWERDEN. 
CASTLE, W. E., 1919. Studies of heredity in rabbits, rats and 
mice. (Public. Carnegie Inst. Washington. 288. 56 pp. 3 pl.) 
Deze nieuwste publicatie van den bekenden Amerikaanschen 
onderzoeker bevat drie verhandelingen, waarvan de eerste loopt 
over verdere onderzoekingen aangaande de modificeerbaarheid van 
de typische huidteekening der kap-ratten. Door kruising van extreme 
vormen, welke CASTLE na plus- en minus-selectie uit zijn fokfamilies 
verkregen had, met wildkleurige, werd het effect der selectie zoo 
sterk te niet gedaan, dat CASTLE tot de uitspraak gedwongen wordt: 
„This shows, contrary to my earlier opinion, that what has really 
happened in the case of the selected races was more largely due 
_ to residual: heredity than to any change in the gene for the hooded 
character itself. My critics have been wrong when they insisted 
