BOEKBESPREKING. 249 
that selection could not change racial characters that mendelize, 
and change them permanently, and when on this ground they denied 
to gradual change through selection an important part in the evo- 
lution of characters and thus of races. But my critics have been 
right when they insisted that evidence is wanting that change in 
single genes occurs other than spontaneously, uninfluenced by 
systematic selection.” Dat is een zoo ruiterlijke bekentenis van de 
zwakheid van zijn vroeger standpunt, dat we deze wel waardeeren 
moeten, en CASTLE’S werk hierom alleen reeds de moeite van het 
kennisnemen waard is. 
Het tweede gedeelte behandelt de erfelijkheid van witbontheid 
bij konijnen speciaal met het oog op gameten-onzuiverheid. CASTLE 
gebruikte bij deze proeven Hollandsche en Engelsche bonte konijnen: 
Hollandsche met zwarte ooren, verbonden met zwart voorlijf, alleen 
het snuitje wit en zwart achterlijf met witte pootjes en Engelsche 
met zwarte ooren en onregelmatig verspreide zwarte vlekken. Wat 
het eerste ras aangaat, meent CASTLE vier typen te kunnen onder- 
scheiden, die als zén. „multiple allelomorphs” zouden samenhooren: 
wit-Hollandsch, donker-Hollandsch, tan-Hollandsch en eenkleurig. 
Hiervan is wit-Hollandsch als type opvallend wit, met slechts een 
kleine zwarte vlek rond de oogen, een zwart staartje en enkele 
kleine vlekjes op het achterlijf; donker-Hollandsch is het type met 
zwart achterlijf, witte pootjes, wit laken (als bij lakenvelder koeien), 
zwarte kop en ooren en wit snuitje. Tan-Hollandsch verschilt van 
dit laatste niet alleen door de haarkleur, die bruin is, maar ook is 
het laken smaller, de witte vlek op het snuitje veel grooter. Een- 
kleurig domineert over alle drie, zoodat de echte Hollanderteeke- 
ning recessief is. 
Kw De Engelsche teekening is dominant over eenkleurig; terwiil 
paringen Engelsch X Engelsch vaak eenkleurige jongen gaven, 
waren deze eenkleurige jongen onderling gepaard zuiver voor een- 
kleurigheid. Overigens leidden hem zijn selectie-proeven voor licht 
of donker type tot dezelfde conclusie, als die met ratten, nl. dat 
„the singie characters which serve to identify our domestic races 
of animals and which give value to them, even though they con- 
form with every criterion of unifactorial Mendelian heredity in 
transmission, do nevertheless vary through minute gradations.” Ook 
hier laat CASTLE zijn meening omtrent veranderlijkheid van genen 
