286 BOEKBESPREKING. 
producten van abnormale karyokinese komen zelden in de natuur 
en meer onder bepaalde cultuuromstandigheden voor; hun ontstaan 
is bij algen, als Spirogyra, gemakkelijker waar te nemen, dan bij 
hoogere planten; GERASSIMOF heeft door het nagaan van de ont- 
wikkeling van een aantal Spzrogyra-cultures ontdekt, dat soms de 
beide dochterkernen na een karyokinese in één cel overgaan, terwijl. 
de andere geen kern kreeg. Uit een dergelijke tweekernige cel kan 
dan een draad gevormd worden van uitsluitend tweekernige cellen. 
Deze vorming van tweekernige dochtercellen kan kunstmatig te 
voorschijn geroepen worden. Bij vegetatieve deelingen blijft deze 
eigenschap: tweekernigheid behouden; bij copulatie verdwijnt ze 
echter, en worden alle volgende cellen weer eenkernig. Dit was 
voor JoLLos aanleiding de tweekernige vormen te beschouwen als 
„Dauermodifikationen,” als blijvende modificaties dus, ongeveer 
zooals de bloeivorm van klimop ook bij vegetatieve vermenigvul- 
diging blijft,-bij geslachtelijke verdwijnt. Daartegen komt van WIs- 
SELINGH op: de tweekernigheid verdwijnt weliswaar na copultatie, 
maar inplaats daarvan zijn alle na kernverdubbeling en copulatie 
ontstane individuen in het bezit van de dubbele hoeveelheid kern- 
massa, doordien de kern tweemaal de normale grootte heeft, terwijl 
de geheele cel (cytoplasma en chromatophoren incluis) ook grooter 
is, dan bij de stamvorm. Op grond daarvan meent de schrijver hier 
met een reuzencel-vorming te maken te hebben, die als mutatie 
aangemerkt zou moeten worden, met die beperking echter dat hij 
zich aansluit bij de woorden van WINKLER: „eine neue Art ist nicht 
entstanden, sondern nur eine tetraploïde Ausprägung ihrer Stamm- 
art.” De kwestie of deze gigas-typen van Spirogyra iets met chro- 
mosomenverdubbeling hebben uit te staan, is ook door schrijver 
onderzocht; de reuzenvormen met dubbele kernmassa hebben 
werkelijk het dubbele chromosomenaantal. Maar toch is het door 
onregelmatige deeling van 2-kernige cellen, mogelijk, dat reuzen- 
cellen ontstaan met het gewone aantal chromosomen; deze reuzen- 
cellen hebben meer cytoplasma-en chromatophoren, dan de normale 
cellen, maar evenveel chromosomen als deze. Hoewel dus wel het 
ontstaan van gigas-typen gevolg is van verdubbeling van het aantal 
chromosomen, behoeft toch het uiterlijk van de cel daarmee niet in 
overeenstemming te zijn. 
De vraag, of bij het ontstaan van reuzenvormen „nieuwe genen” 
