BOEKBESPREKING. 287 
gevormd worden, beantwoordt VAN WISSELINGH ontkennend; zijn 
Spirogyra-reuzen zijn volkomen vergelijkbaar met die van WINKLER 
aan Solanum-soorten verkregen; er is geen nieuwe soort ontstaan, 
maar een ontplooiing van een bepaalde eigenschap van de oude soort. 
Daarmee zijn de belangrijkste punten uit de verhandeling vermeld; 
het is voldoende om ons te doen instemmen met schrijvers meening, 
dat het onderzoek van algen ten opzichte van genetische problemen 
nog veel geven kan. 
SIRKS. 
ZIEGLER, H. En 1918. Zuchtwahlversuche an Ratten. (Fest- 
schrift 100-jährigen Bestehens Württemberg. Landwirtsch. Hoch- 
schule Hohenheim. p. 385 —399. 1918). 
Het materiaal voor zijn onderzoekingen verkreeg ZIEGLER uit 
een enkel paartje Iersche ratten (geheel zwart, behalve een min of 
meer uitgebreide witte vlek aan de buikzijde, achterpooten aan de 
bovenzijde zilvergrijs door de lossere stand van korte zwarte haren, 
voorpooten met witte haren op handwortel en handvlak aan de 
bovenzijde en roode teenen). Door stelselmatige selectieproeven is 
ZIEGLER in staat geweest, zooals ook reeds uit proeven van CASTLE 
e.a. bekend was, stammen te fokken, die in uitbreiding der witte 
buikvlek sterk verschilden. De invloed van selectie is dan ook 
zeer duidelijk. 
ZIEGLER stelt zich volkomen op het standpunt der chromo- 
somentheorie, zooals hij in zijn Vererbungslehre (zie Genetica I 
p. 496) uitvoerig uiteengezet heeft en tracht nu in deze verhandeling 
de polymere erfelijkheid der huidteekening van zijn lersche ratten 
te verklaren. Hij neemt aan, dat in alle chromosomen een factor 
voor witte kleur kan aanwezig zijn; zulke chromosomen, die hij 
W-chromosomen noemt, kunnen dan door hun aantal de uitge- 
breidheid der witte teekening bepalen. Zijn alle chromosomen (de 
rat heeft er: haploid 12, diploid 24) of tenminste een groot aantal, 
W chroniosomen, dan zijn de ratten capuchons of kapratten. In de 
zwarte ratten zouden dan geen W- chromosomen aanwezig zijn ; in 
de kapratten minstens 10. Door kruising dezer twee uiterste vormen 
ontstaan dan >: overgangen als tusschenprodukten, die 
