BENDERS, ONZE CONSTITUTIE. 307 
plaatsing in eenzelfde chromosoom en dan bedenken, dat de 
mensch er 24 bezit, zal het ons niet verwonderen, dat het locali- 
seeren der menschelijke factoren meer moeite zal geven dan die 
der bananenvlieg, welke MORGAN tot 4 groepen kon brengen 
overeenkomstig het aantal chromosomen bij dit dier. 
Verschillende pogingen om bepaalde Anlagen (en ook fouten 
daarin) te koppelen aan een bepaalden habitus kunnen nog niet 
als voldoende geslaagd worden beschouwd en waar wij zoo’n habitus 
goed meenen te onderkennen (ik wijs b.v. op den habitus apoplecticus), 
rijst altijd nog de vraag: hebben wij hier correlatie of coëffect ? 
Moge de door ons aanvaarde definitie van het gestel voor den 
geneesheer niet veel meer practisch nut afwerpen, dan dat zij 
hem — bij voldoende bekendheid met de familie — de kans op 
het bestaan van bepaalde „zwakke plekken” in de constitutie zijner 
patiënten, van bepaalde disposities voor oogen houdt, die definitie 
wekt ons op om een ander doel na te streven nl. de reacties, 
welke de geneeskundigen in den vorm van ziekten onder de oogen 
krijgen, dienstbaar te maken aan het verkrijgen van een dieper 
inzicht in den bouw van ons organisme. Wij zullen dan kunnen 
zien, dat de ziekelijke reacties in staat zijne eene aanvulling te geven 
van wat het onderzoek van de lotgevallen van normale kenmerken 
heeft geleerd en ervaren, dat de natuur op pathologisch gebied 
op even subtiele wijze te werk gaat als zij op het terrein van 
het normale pleegt te doen. 
De bedoelde reacties hebben wij in onze erfelijke ziekten 2.2 1n 
onze erfelijke ziekten toch hebben wij met zekerheid reacties te 
zien van een organisme, dat reeds ab ovo den aanleg tot het abnor- 
male reactietype in zich draagt, welk ongewoon reactietype potentieel 
reeds in zijne erffactoren is neergelegd. 
Bovendien gaan wij vermoedelijk niet te ver, wanneer wij ver- 
onderstellen, dat voor het onderzoek der menschelijke constitutie 
de zieke mensch meer materiaal heeft opgeleverd dan de gezonde. 
Want ook al zijn bij den gezonden erfelijke kenmerken gevolgd, 
toch is het aantal dier onderzochte kenmerken niet groot te noemen. 
Het gebonden zijn aan het kiemplasma is b.v. vastgesteld voor de 
1) Onder erfelijke ziekten vatten wij de direct overerfelijke („dominante”) 
en de familiaire („recessieve”) samen. 
