310 BENDERS, ONZE CONSTITUTIE. 
niet opgenomen: Ook combinaties van geestelijke stoornissen en 
lichaamslijden als erfelijke ziekten zijn veelvuldig beschreven. 
Het begin der geestelijke stoornis kan aan het begin van het 
lichamelijk lijden voorafgaan of daarop volgen (in éénzelfde familie 
echter geldt éénzelfde volgorde). Wanneer de combinatie bij de 
verschillende leden eener familie gehandhaafd blijft, mogen wij 
haar met groote waarschijnlijkheid afhankelijk stellen van één factor, 1) 
aan welke dus eene ,,pleiotrope” werking toekomt. Ligt meer dan 
een factor aan de combinatie ten grondslag, dan kunnen wij split- 
sing d. w.z. verschillende ziektebeelden bij de verschillende leden 
der familie verwachten, zooals trouwens óók is waargenomen in 
een aantal gevallen. De veelzijdige werking van een factor uit zich 
trouwens (binnen het terrein van het zenuwstelsel) veelvuldig op 
het gebied der endogene, organische zenuwziekten, zooals ik reeds 
in 1916 in een opstel over het ontstaan dezer ziekten naar voren 
1) Onder factor is hier te verstaan verlies van een factor, van een gen. 
Een verklaring der erfelijke ziekten op den grondslag der factoren-leer is, 
naar het mij voorkomt, alleen mogelijk, als wij met uitgevallen (b.v. aa-) of 
met in aanleg quantitatief veranderde (b.v. Aa- of AaBb- etc.) functies 
opereeren. ; 
Als wij in de genen functiebouwers zien, van welken aard de betrekking 
tusschen gen en functie ook moge zijn, dan valt het moeilijk zich voor te 
stellen, dat „zieke’’ genen tot de vorming van „zieke” celfuncties zouden 
voeren, in plaats van hunne werking in te boeten en daardoor de betreffende 
functie te doen uitvallen. De kruising dezer zieke (b.v. aa-) individuen met 
gezonden (AA) geeft bastaardzieken (Aa individuen), die hun tekort òf in 
manifesten vorm kunnen vertoonen of latent in zich dragen. Ook in het 
laatste geval zullen zij, en wel bij kruising met andere bastaard-zieken, in 
een deel hunner kinderen (soms „toevallig” bij allen misschien) de afwijking | 
weer manifest kunnen zien worden. Bij de amaurotische idiotie vinden wij voor 
het totaal der beschreven gevallen eene verhouding, die vrij nauwkeurig 
beantwoordt aan 9 gezonden: 7 zieken, d.w.z. het manifest worden dezer 
„recessieve! ziekte is afhankelijk van het uitvallen van een of van beide 
componenten van AABB. De samenstelling der manifest-zieken voor de 
betreffende functie kan zijn AAbb, Aabb, aaBB, aaBb of aabb. 
Wel nooit is in een gegeven familie met afdoende zekerheid het individu 
aan te wijzen, wiens kiemplasma de wijziging onderging, welke tot het op- 
treden van het erfelijk lijden (zelfs als het „dominant” is) voerde, evenmin 
weten wij iets omtrent oorzaken, die tot ziekelijke veranderingen of uit- 
vallen van een bepaald gen aanleiding geven. 
