


BENDERS, ONZE CONSTITUTIE. 311 
heb gebracht. Zelfs in de klinisch „zuivere” gevallen van spastische 
spinale paralyse b. v., waarin wij dus alleen een lijden der pyra- 
midenbaan zouden verwachten, is bij anatomisch onderzoek ge- 
bleken, dat naast de degeneratie der pyramidenbaan steeds ook 
eene degeneratie der Goll’sche strengen in het ruggemerg aanwezig 
was, m.a.w. niet alleen de motorische cellen!) der hersenschors, 
maar ook de cellen uit de intervertebrale gangliën, welke hare uit- 
loopers in de Goll’sche strengen zenden, zijn ziek tengevolge van 
dezelfde afwijking in het kiemplasma. 
Het ziekworden van combinaties van zenuwbanen, de (gecom- 
bineerde) systeemziekten zijn regel bij de erfelijke, organische 
zenuwziekten, ons centraal zenuwstelsel is een, reeds potentieel in 
de kiem aanwezig, mozaiek. Een factor A uit dat kiemplasma vinden 
wij aan het einde der ontogenese terug als bestanddeel van een 
celfunctie in de zenuwcellen der banen a en b2), een factor B als 
idem in de trophische centra der banen c, d en e, een factor C 
als idem in de banen a en f etc. 
Dat er in het kiemplasma minstens één factor moet zijn, welke 
in alle zenuwcellen eene functie helpt vormen, leert ons de amau- 
rotische idiotie, in welke endogene ziekte alle zenuwcellen zijn 
getroffen. 
In het voorafgaande is in verband met erfelijke aandoeningen al 
eenige malen over celfunctie gesproken en wij zullen thans in het 
kort hebben na te gaan of wij gerechtigd zijn de bron der erfelijke 
afwijkingen — in laatste instantie in de kiem aanwezig — in de 
cellen van het soma te zoeken. Misschien moge dat vanzelfsprekend 
schijnen, wij mogen echter niet vergeten, dat vooral ook in de latere 
jaren de stelling, dat de cellen de elementaire organismen zijn en 
dat ieder organisme is te beschouwen als eene som van vitale een- 
1) Ik loop hier vooruit op eene quaestie, die nog zal moeten worden be- 
sproken, n.l. of de primaire oorzaak van het lijden in de cellen zit ‘en in 
casu b.v. niet primair in den zenuwvezel. : 
2) De functie, die gestoord is in de cellen van baan a behoeft niet iden- 
tiek te zijn met de /unctie, die gestoord is in de cellen van baan b, maar 
wel moeten die functies den factor gemeen hebben, waarin de stoornis zit. 
De eene functie kan AARR zijn, de andere AASS. Bij stoornis in den factor 
A zal zoowel de functie R als de functie S daarvan den invloed ondervinden. 
