312 BENDERS, ONZE CONSTITUTIE. 
heden, van welke ieder het volle karakter van leven in zich draagt, 
van verschillende zijden is aangevallen. Vooral de serologie heeft 
sommigen meer naar humoraal-pathologische opvattingen gedreven, 
terwijl anderen weer op andere gronden de cel niet als eene nood- 
wendige biologische eenheid willen erkennen. SAcHs noemt de 
celvorming van secundair belang, WHITMAN zegt: de vormende 
krachten bekommeren zich niet om celgrenzen, RAUBER is van 
meening: het geheel bepaalt de deelen en niet omgekeerd. 
Zonder de beteekenis van humorale processen voorbij te zien, 
is het toch geenszins voldoende de aanwezigheid van verandering 
der lichaamsvochten als grondslag van ziekten aan te toonen om 
de cellulairpathologie te doen wankelen. Aangetoond moet worden, 
dat daarbij zelfstandige, van het leven der cellen onafhankelijke pro- 
cessen in het spel zijn en dit is nog niet geschied en ook niet waar- 
schijnlijk te achten. Integendeel mag ook thans nog worden aan- 
genomen, dat alle levensprocessen aan cellen zijn gebonden. De 
biologische eenheid der cel is ook wel uit de weefselcultuur in 
vitro gebleken, maar of daarom — zooals ALBRECHT het noemt — 
de cel een elementair organisme en niet slechts een organisatie- 
eenheid vormt, of de functies eener cel in zoo nauwe af hankelijk- 
heid verbonden zijn, dat zonder onherstelbaar nadeel scheiding 
niet mogelijk is, is voor bestrijding vatbaar, als men dit voor alle 
functies eener cel wil laten gelden. Wel weten wij over localisatie 
van bekende, specifieke celfuncties weinig en kunnen micros- 
copische anatomie, microchemie en physiologie elkaar nog niet 
dekken, maar toch dwingen de feiten om in de cel een groot aantal 
specifieke functies, en wel van fermentatieven aard, aan te nemen, 
die niet als onderling geheel af hankelijk kunnen beschouwd worden. 
De levercel maakt gal (zelf een mengsel van stoffen), scheidt ijzer 
af, vormt ureum en urinezuur, maakt glycogeen uit suiker, maakt 
aetherzwavelzuren resp. gepaarde glycuronzuren uit phenolen, ver- 
werkt vet, eiwitproducten, bloedbestanddeelen, maakt toxische pro- 
ducten van de voorgeschakelde darmstofwisseling tot niet-giftige. 
De kliniek kent of vermoedt verschillende vormen van leverinsuf- 
ficientie, zij moeten op onvoldoende werking of geheel stopstaan 
van een deel der fabriek, in casu de levercel, berusten. Dit uit 
zich echter lang niet altijd in zichtbare anatomische veranderingen 
der cel. Als voorbeeld moge dienen de alkaptonurie, berustend op 
