
BENDERS, ONZE CONSTITUTIE. 315 
of op vroegeren leeftijd dan in de betreffende familie regel was 
tiidens of in onmiddellijke aänsluiting aan intercurrente ziekten 
zich openbaarde. Ook van verbeteringen in de periode, waarin 
de algemeene toestand weer gunstiger was geworden (paraplegie 
spasmodique transitoire, erfelijke recidiveerende facialisverlamming 
e. a.) kunnen wij ons op grond van het voorafgaande een verkla- 
ring geven. 
Het is intusschen niet noodzakelijk hier de celmembraan in het 
geding te brengen, omdat ook zonder dezen factor onder de 
genoemde ongunstige omstandigheden de niet volwaardige cel zal 
moeten lijden. 
Daarentegen speelt de celmembraan zeker wel een belangrijke 
rol in een ander onderdeel der celphysiologie en wel in de 
excretie. Wanneer ten gevolge van zwakken aanleg van een cel- 
functie of ten gevolge van het ontbreken van een celfunctie, de 
van die functie afhankelijke ontleding of synthese in onvoldoende 
mate plaats heeft of geheel ontbreekt, dan ontstaan in de betreffende 
cel in beide gevallen ongewone eindproducten der stofwisseling, 
ongewoon in dien zin, dat die producten in normale cellen verder 
worden verwerkt, hetzij tot opbouw, hetzij tot afbraak. | 
Met die ongewone eindproducten kan nu tweeërlei gebeuren: 
1°. Zij zullen de cel verlaten en wel wanneer de celmembraan 
voor hen doorgankelijk is (dit gebeurt b.v. met het alkapton); 
2°. Zij zullen in het cellichaam worden opgehoopt, wanneer de 
celmembraan voor hen òf onvoldoende òf niet doorgankelijk is. 
Is de gestoorde functie niet van vitale beteekenis voor de cel, 
dan kan in het eerste geval de cel met de beschikbare middelen 
van onderzoek een normalen bouw vertoonen (cellen der orthotische 
nier, pyramidencellen 1) in eenige gevallen van spastische spinale 
paralyse b.v.) 
Anders daarentegen wordt het beeld, wanneer de ongewone 
eindproducten niet of onvoldoende worden uitgescheiden. Dan 
1) Bij de spastische spinale paralyse kan het voorkomen, dat de pyramiden- 
vezels niet over hunne geheele lengte gedegenereerd zijn, maar dat de 
degeneratie op een bepaalden afstand van de zenuwcel ophoudt. De lengte 
van het nog niet gedegenereerd gedeelte is als het ware een maatstaf voor 
het op het tijdstip van onderzoek nog overgebleven trophisch vermogen der cel. 
