SIRKS, PRAE-MENDELISTISCHE ERFELIJKHEIDSTHEORIEEN. 325 
dat al deze kiempjes zich zouden verzamelen in één centraal 
lichaam, n.l. datgene wat door de ouders bij de bevruchting afge- 
staan wordt; ARISTOTELES dacht zich de gang van zaken juist 
andersom: uit een centrale massa ,,zaad”, waarin alle lichaams- 
deelen in aanleg aanwezig zijn, wordt in de eerste plaats het 
opgroeiende lichaam gevormd, dat door het opnemen en omzetten 
van voedsel van buitenaf grooter worden kan; voor den bouw van 
de deelen van dit lichaam is niet al het voorhanden „zaad” noodig, 
zoodat er een restant overblijft en dit restant is op zijn beurt 
oorsprong van de volgende generatie. Zooals een schilder van alle 
verven op zijn palet iets gebruikt, om het schilderij te maken, 
maar ook van alles iets overlaat voor een volgend schilderij, zoo 
meent ARISTOTELES de oorzaak van gelijkheid tusschen ouders en 
kinderen te kunnen verklaren, doordat beide uit dezelfde stof 
gevormd zijn en deze stof van generatie tot generatie onveranderd 
verder gaat. 
Het principieele verschil tusschen beide opvattingen wordt 
duidelijk voor oogen gebracht door een aan JOHANNSEN ontleende 
afbeelding (fig. 1). leder levend organisme, dat sexueele voort- 
planting bezit, ontstaat uit een enkele eicel, waarin een spermato- 
zoïde binnendringt; beide cellen smelten geheel samen en uit deze 
bevruchte eicel wordt het geheele lichaam van dier of plant 
opgebouwd. Dat is voorgesteld in fig. 1. I, waar de bevruchte eicel 
oorsprong geeft aan het lichaam der visch. Gaat nu deze visch 
haar voortplantingscellen (eicellen of spermacellen) maken, dan 
moeten we aannemen, dat de erfelijke eigenschappen, die van vader 
en moeder op het kind overgaan, op het oogenblik der bevruchting 
in een of anderen vorm in die voortplantingscellen aanwezig zijn 
en er dus op een of andere wijze in gebracht worden òf van het 
begin af aan daarin voorhanden waren. De eerste opvatting zouden 
we epigenetisch kunnen noemen, al is ze niet volkomen vergelijk- 
baar met de epigenetische richting der bevruchtingsphysiologie ; 
het is de Hippokratische, afgebeeld in fig. 1. II; alle deelen van 
het lichaam geven kiempies af, die zich in de bloedbaan verzamelen 
en door het bloed naar de voortplantingsorganen gevoerd worden. 
Daartegenover het andere standpunt: van het begin af zijn alle 
erfelijke eigenschappen in de voortplantingscellen aanwezig; de 
voortplantingscellen van alle opeenvolgende generaties vormen een 
