326 SIRKS, PRAE-MENDELISTISCHE ERFELIJKHEIDSTHEORIEEN. 
onafgebroken reeks en het lichaam ontstaat telkens opnieuw uit 
een deel van dit erfelijk materiaal; al zijn 
eigenschappen zijn daarin gepraeformeerd. Die 
voorstelling is Aristotelisch of praeformatistisch. 
Eeuwen lang blijft dan het vraagstuk der 
erfelijkheid op den achtergrond; andere pro- 
blemen nemen haar plaats in, totdat in de 
medische litteratuur van de eerste helft der 
negentiende eeuw de belangstelling voor erfelijk- 
heidsverschijnselen begint wakker te worden: 
J. F. MECKEL gaf in zijn handboek der men- 
schelijke anatomie (1812) een opsomming van 
menschelijke lichaamsafwijkingen, die in verschillende generaties 
achtereenvolgens optraden; HOFACKER stelde in 1828 tal van hem 

Fig. 1 (naarJohannsen). 
bekende erfelijke eigenschappen bij mensch en dier samen, in 
het bijzonder met het oog op de paardenfokkerij; PROSPER LUCAS 
publiceerde in 1847 een uitvoerige beschouwing over den physiolo- 
gischen en psychologischen kant van het erfelijkheidsvraagstuk, vooral 
voorzoover dit zenuwaandoeningen betreft. Door hen werd rijkelijk 
materiaal verzameld, maar een verheldering van inzichten in het 
erfelijkheidsproces werd daarmee niet verkregen, een theorie op 
die feiten gebaseerd, bleef uit. 
Totdat ook in dit opzicht de kentering in belangstelling voor de 
biologische natuurwetenschappen haar invloed deed gelden en als 
eerste onder een rij van schrijvers HERBERT SPENCER in zijn Prin- 
ciples of Biology (1864) zijn meening te kennen gaf over de natuur 
der erfelijkheid. Baseerend op waarnemingen, vooral uit de medische 
litteratuur verzameld, trachtte SPENCER als onderdeel van zijn 
systeem eener synthetische philosophie ook alle groepen van ver- 
schijnselen der biologie op te nemen; als één dier groepen geldt 
dan de erfelijkheid, waarvan hij de oorzaak in de volgende richting 
zoekt: In ieder organisme wordt het geheel der erfelijke eigen- 
schappen bepaald door een bepaalde eenheid; de vraag is nu, van 
wat voor aard die eenheden zijn. Chemische eenheden (chemical 
units) zijn daartoe niet voldoende; de groote veelvormigheid van 
organismen is met behulp daarvan niet te verklaren; „morphological 
units” (cellen) kunnen we ook niet als zoodanig in aanmerking 
nemen, omdat een meercellig organisme zijn specifieke structuur 
