
SIRKS, PRAE-MENDELISTISCHE ERFELIJKHEIDSTHEORIEEN. 331 
Ditzelfde verwijt zouden we tegen een groot aantal jongere 
erfelijkheids-theorieën kunnen aanvoeren, die alle gepoogd hebben 
een voorstelling te vormen van de moleculaire werkingen, die 
in het materieele, aan erfelijkheid ten grondslag liggende, sub- 
straat plaats vinden. Die theorieën, talrijk als het zand der zee, 
zullen we hier dan ook terzijde laten; daarover kan men bij DELAGE 
(1895) voldoende uiteenzettingen vinden. Dat daaronder ook de 
Micellair-hypothese van NAGELI zelf (1884) behoort gerekend te 
worden, is aan NAGELI’s eigen al te philosophische natuur te 
wijten. ledere gedetailleerde uitwerking eener hypothese aangaande 
de natuur der pangenen, van den stoffelijken grondslag der erfelijke 
eigenschappen is nog tegenwoordig hypothese, al begint er sedert 
eenige jaren een experimenteel-gevonden basis te komen, waarop 
voortgebouwd kan worden; hoeveel te meer had dit betrekking 
op den tijd vóór 1900, toen over dat probleem nog niet eens 
hypothesen, slechts fantastische beschouwingen gegeven konden 
worden. 
Werkelijke verbetering van DARWINS pangenesis-hypothese was 
echter alleen te krijgen, door haar te ontleden in haar verschil- 
lende onderdeelen en dan ieder dier onderdeelen als op zichzelf 
staand probleem te onderzoeken. Onmiddellijk valt dan een punt 
op, dat ook reeds spoedig na de publicatie den aandacht getrok- 
- ken heeft en dat de zwakste plek in de pangenesis-constructie 
was: de transporteerbaarheid der pangenen. 
Daartegen trok de meerderheid der onderzoekers te velde; 
daarin werd dan ook terecht het zwaartepunt gezocht van de 
pangenesis-hypothese. Niet iedere aanval was even krachtig; in 
de jaren na 1870 werd de voornaamste bestrijding gevoerd door 
Brooks (1883), DE Vries (1889), GALTON (1876, 1889) en Weıs- 
MANN (1883 e. a.). Die genoemde volgorde drukt vrijwel de ver- 
schillen in standpunt uit, die tusschen DARWIN en de genoemde 
onderzoekers lagen, BROOKS’ tegenstand het zwakste, die van 
WEISMANN het sterkste. 
Allereerst de beschouwingen van Brooks. Hij zelf karakteriseert 
de hoofpunten van zijn „new theory of heredity” met de volgende 
woorden (1883, p. 81—82): 
„The union of two sexual elements gives variability. Conjuga- 
tion is the primitive form of sexual reproduction. Here the fun- 
