
SIRKS, PRAE-MENDELISTISCHE ERFELIJKHEIDSTHEORIEEN. 333 
all the properties of the fertilized ovum, the organisms to which 
they ultimately give rise will tend to vary in the same way. 
„A cell which has thus varied will continue to throw off gem- 
mules, and thus to transmit variability to the corresponding part 
in the bodies of successive generations of descendants until a 
favorable variation is seized upon by natural selection”. 
Drie punten zijn terstond aan te wijzen, ten opzichte waarvan 
Brooks’ uiteenzetting anders is dan die van DARWIN. In de eerste 
plaats is de vervoerbaarheid der stoffelijke kiempjes zeer beperkt : 
bij DARWIN gaf iedere normale cel een kiempje af, bij Brooks 
doen de cellen dit alleen wanneer ze onder abnormale verhoudin- 
gen zich ontwikkelen; dus is eigenlijk volgens deze opvatting het 
transport van kiempjes een oorzaak van variabiliteit, niet van 
erfelijkheid. In de tweede plaats zijn het in het bijzonder de 
mannelijke voortplantingscellep, die de afgestooten kiempjes op- 
vangen en verzamelen, een merkwaardige en ons tegenwoordig 
vrijwel waardeloos schijnende verandering in de pangenesis-hypo- 
these. En ten derde wil Brooks, al drukt hij zich te dien opzichte 
niet in overduidelijke bewoordingen uit, de toekomstige eicellen 
direct afleiden van de bevruchte eicel, immers zij „share by direct 
inheritance all the properties of the fertilized ovum”. Van die 
punten zijn het eerste en het derde ongetwijfeld de belangrijkste ; 
ze wijzen beslist in een meer praeformatistische richting, die 
Brooks wilde ingaan, maar hij deed dit eigenlijk alleen uit reactie 
tegen de tever doorgevoerde epigenetische uiteenzettingen van 
DARWIN. 
Meer nog aan de zijde der praeformatisten schaart zich DE VRIES, 
die in 1889 in plaats van DARwins intercellulaire een intracellulaire 
pangenesis plaatst. M. a. w. DARWIN nam het vervoer van gem- 
mulae aan van de lichaamscellen door het lichaam heen naar de 
voortplantingscellen ; DE VRIES ontkent dit ten sterkste, meent dat 
de pangenen uitsluitend vanuit de celkern naar het protoplasma 
kunnen gaan en in dit laatste zich kunnen blijven rondbewegen. 
Er bestaat dus geen gelegenheid om veranderingen in de lichaams- 
cellen, ontstaan tengevolge van veranderde uitwendige omstandig- 
heden, op de nakomelingen over te brengen. DE VRIES’ intracel- 
lulaire pangenesis is meer een hypothese ter verklaring van de 
differentiatie der lichaamscellen, dan van de erfelijkheid; temeer 
