338 SIRKS, PRAE-MENDELISTISCHE ERFELIJKHEIDSTHEORIEEN. 
te onttrekken. Er waren in zijn tijd nog steeds argumenten te 
over aan te voeren voor een „erfelijkheid van verworven eigenschap- 
pen”, die dus neerkomt op een verandering van de stirp, van den erfe- 
lijken aanleg van het organisme, doorde uitwendige omstandigheden, 
dus via de lichaamscellen òf direkt. Die veranderingen in de „stirp”, 
die hij meende te moeten aannemen, waren wel, vergeleken met 
de erfelijkheid zelf, van ondergeschikte beteekenis, maar ze waren 
toch voldoende aanleiding voor hem om een achterdeur open te 
houden. Er waren individueele verschillen tusschen organismen, 
die van dezelfde „stirp” afkomstig waren, en die „individueele 
variabiliteit” kon twee oorzaken hebben. „Individual variability 
depends upon two factors; the one is the variability of the germ 
and of its progeny; the other is that of all kinds of external cir- 
cumstances, in determining which out of many competing germs 
of nearly equal suitability, shall be the one that becomes developed. 
The variability of germs under changed conditions, and that of 
their progeny may be small, but it is undubitable; absolute unifor- 
mity being scarceley conceivable in the condition and growth, and 
therefore in the reproduction of any organism. The law of heredity 
goes no farther than to say, that like fends to produce like; the 
tendency may be very strong, but it cannot be absolute. The effect 
of the second of the factors mentioned above, is that a very slight 
variation in the germs may have a momentous effect in the per- 
sonal structure that is developed out of a comparatively small 
number of them. There are numerous competing germs in the place 
of each unit of structure, and only one of the competitors can 
succeed in any case”. (1876. p. 338). En bovendien acht hij het 
nog noodig, al is het in zeer geringe mate, kiempjes-transport aan 
te nemen. „Each cell may be supposed to throw off a few germs 
that find their way into the circulation and thereby to acquire a 
chance of occasionally finding their way to the sexual elements 
and of becoming naturalised among them”. (1876. p. 346). 
Een ander punt, dat GALTON in verband met ‘zijn stirp-theorie 
onder oogen” moest zien, was dat van de verhouding der bezde 
ouders met betrekking tot hun nakomelingen. Stamde een organisme 
slechts van een enkel ander af, dan liet de stirp zich als onver- 
breekbare keten tusschen alle voortplantingscellen der opvolgende 
generaties gemakkelijk aannemen; werd echter een individu uit 
