SIRKS, PRAE-MENDELISTISCHE ERFELIJKHEIDSTHEORIEEN. 339 
twee ouders geboren, dan maakte dit een andere uiteenzetting 
noodig. Daarop gaat GALTON uitvoerig in in een verhandeling over 
„Ihe average contribution of each several ancestor to the total 
heritage of the offspring” (1897). Hierin en in een kort artikel in 
Nature fundeert hij een nieuwe erfelijkheidswet; ,It is that the 
two parents contribute between them on the average one half or 
(0.5) of the total heritage of the offspring ; the four grandparents, 
one-quarter or (0,5)2; the eight great-grandparents, one-eighth, or 
(0.5)5; and so on. Thus the sum of the ancestral contributions is 
expressed by the series } (0.5) + (0.5)2 + (0.5)3, etc{ which, being 
equal to 1, accounts for the whole heritage.” (1897. p. 402). 
Schematisch stelde GALTON het volgende jaar (1898) zijn opvat- 
ting omtrent het aandeel, dat de voorouders aan de erfelijke 
structuur der nakomelingen hebben zouden, voor door de in figuur 
3 weergegeven afbeelding. Ais 2 en 3 zijn hierin de ouders, als 
4, 5, 6 en 7 de grootouders, als 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 en 15 de 
overgrootouders enz. aangegeven, terwijl het geheele vierkant den 
erfelijken aanleg van het individu bevat (figuur 3). 
Dat was de stirp-leer in haar uiterste 
consequentie doorgevoerd; en indien 
dit juist was, dan zouden de verschillen 
tusschen individuën, welke van een- 
zelfde paar ouders afstammen, uit- 
sluitend het gevolg moeten zijn van 
levensomstandigheden. Zulke indivi- 
duën vormen een „fraternity” en over 
de verschillen in fraternities zegt hij 
dan ook: „Circumstance comprises 
all the additional accidents and all 
the peculiarities of nurture both before 
and after birth, and every influence that may conduce to make the 
characteristics of one brother differ from those of another” 
(1889. p. 195). 
Het is jammer, dat GALTON, die hier en daar in zijn werk toonde 
veel waarde te hechten aan experimenten ten bewijze van een 
bepaalde opvatting, ten opzichte van dit laatste punt niet meer 
waarde heeft weten te hechten aan de experimenten van MENDEL. 
Hij heeft MENDELS werk gekend en is zelfs tot het inzicht gekomen, 

Figuur 3 (naar Galton). 
