340 SIRKS, PRAE-MENDELISTISCHE ERFELIJKHEIDSTHEORIEËN. 
dat ,MENDEL clearly showed that there were such things as alter- 
native atomic characters of equal potency in descent” (1908. p. 
308). Maar hij heeft niet begrepen, dat de eenvoudige resultaten 
van MENDELS werk zijn „law of ancestral inheritance” overboord 
wierpen, en dat het eenvoudige door MENDEL aangetoonde feit: de 
door een organisme gevormde voortplantingscellen kunnen onder- 
ling van zeer verschillenden erfelijken aanleg zijn, met die wet in 
flagranten strijd was. Dat is jammer, omdat de stirpleer een goede 
vooruitgang was in praeformatistische richting, en die vooruitgang 
thans overschaduwd werd door een tever doorgevoerde, en daar- 
door onjuiste consequentie. 
Zööver moest men dus praeformatistische beschouwingen niet 
doorvoeren; langs dezen laatsten door GALTON aangegeven weß, 
loopen ze op een dood spoor. Dit is juist gezien door den laatste 
der op den voorgrond tredende praemendelistische erfelijkheids- 
theoretici, AUGUST WEISMANN, die in de rij tevens de meest vol-_ 
hardende praeformatist geweest is. WEISMANN’S positie ten aanzien 
van het erfelijkheids-vraagstuk was een geheel andere dan die 
van GALTON; WEISMANN stond middenin de levendige en opge- 
wekte spheer van onderzoekingen en beschouwingen, die in de 
tweede helft van de negentiende eeuw de Duitsche natuurweten- 
schap kenmerkte; hij nam zelf een groot deel daarvan voor zijn 
rekening, werkte en publiceerde over veel zodlogische onderwer- 
pen en was onder de vooraanstaande mannen in Duitschland een 
der meest geziene. Terwijl GALTON sterk op zichzelf aangewezen 
was, vrijwel alleen stond en niet beschikte over een breede ken- 
nis van biologische gegevens, had WEISMANN ruimer materiaal tot 
zijn beschikking, stond hij in nauw contact met de groote geesten 
op het gebied van bevruchtings- en voortplantingsleer, was hij tijd- 
en landgenoot en gelijke van O. HERTWIG en STRASBURGER. ZOO 
kon WEISMANN zijn opvattingen steviger fundament geven, dan 
GALTON, die meer de man van de geniale intuïtie was. 
Reeds hadden BürscaLı (1876), JÄGER (1878) en NussBAUM (1880) 
opvattingen verkondigd, analoog aan de stirp-theorie van GALTON» 
toen WEISMANN, na eenige voorafgaande min of meer vage be- 
schouwingen in 1885 voor den dag kwam met zijn rede over de 
continuiteit van het kiemplasma op de Naturforscherversammlung 
in Straatsburg en spoedig daarop ditzelfde onderwerp in een uit- 
