344  SIRKS, PRAE-MENDELISTISCHE ERFELIJKHEIDSTHEORIEEN. 
möglichen Combinationen wächst nun aber sehr bedeutend, so 
dass schon bei acht Idanten siebzig Combinationen, bei sechszehn 
12,870 möglich werden.” (1892. p. 321-322). 
Een principieele tegenstelling dus tegenover de door GALTON 
aangenomen gelijkheid in erfelijken aanleg van de door een orga- 
nisme gevormde voortplantingscellen; een aannemen van de 
ongelijkheid dier voortplantingscellen tengevolge der reductiedeeling. 
Het pleit wel zeer voor de geniale-logische denkwijze van AUGUST 
WEISMANN, dat hij acht jaar vóór de krisis in de erfelijkheidsleer, 
voor het belangrijke jaar 1900, waarin MENDELS werk opnieuw 
bekend werd, het principieele van MENDELS wetten reeds herkend 
heeft. Schitterender bevestiging van deze hypothese, dan het erfelijk- 
heidsonderzoek na 1900 gebracht heeft, had WEISMANN niet kunnen 
verlangen. | 
Wel zullen natuurlijk alle details van WEISMANN’S kiemplasma- 
theorie en haar uitwerking niet juist zijn en zal de door hem 
opgebouwde constructie der chromosomen niet geheel aanvaard 
kunnen worden, maar toch moge erop gewezen worden, dat 66k 
voor deze, schijnbaar zoo fantastische en zoo vaak spottend be- 
sproken, voorstelling in den laatsten tijd argumenten worden aan- 
gevoerd, die het principiëele in WEISMANN’S opvattingen schijnen 
te steunen. Men denke slechts aan MorGAn’s werk over de locali- 
satie der erfelijke factoren. 
Het zal geen nader betoog behoeven, dat WEISMANN’S kiem- 
plasmatheorie in verband met de door hem aan bevruchting en 
reductiedeeling toegekende beteekenissen, geen ruimte laat voor 
epigenetische beschouwingen. Er is dan ook in het tijdvak voor 
1900 geen feller bestrijder van de veranderlijkheid der erfelijke 
eigenschappen onder invloed van levensomstandigheden geweest, 
dan WEISMANN. Hij erkent geen enkel bewijs van de „erfelijkheid 
van verworven eigenschappen” als steekhoudend; hij ontkent deze 
erfelijkheid ten sterkste en beschouwt daarmee den erfelijken 
aanleg van een gegeven organisme als onveranderlijk tijdens het 
leven, slechts onderbroken door „Combinationen” der chromosomen, 
door de reductiedeeling en de amphimixis. Dáárin ligt het zwaarte- - 
punt van WEISMANN’S theoretische beschouwingen en daartegen is 
ook thans nog, na het experimenteele onderzoek der laatste jaren, 
niets in te brengen. 
