BOEKBESPREKING. 377 
-5:1, 6:1 meermalen voorkwamen, waarbij steeds de doornervige 
planten heterozygoten waren. Dit afwijken van de te verwachten 
splitsing 2Rr:lrr wordt door schrijver verklaard door substitutie 
van R-stuifmeel door r-stuifmeel bij de bevruchting van R-eicellen. 
Dergelijke R-eicellen, die niet door R-stuifmeelbuizen bevrucht 
kunnen worden, bieden dan nog gelegenheid om met r-stuifmeel- 
buizen samen Rr-planten te vormen, waardoor het teveel aan rood- 
nervige individuën verklaard kan worden. 
Vier verschillende oorzaken van afwijkende mendelsche getallen 
kunnen dan bij Oenothera Lamarckiana waargenomen worden: 
1. Eliminatie van reeds bevruchte eicellen, die echter niet levens- 
vatbaar zijn en dus als jong embryo afsterven; 
2. Prohibitie, waardoor de versmelting van een eicel van bepaald 
genotype met een stuifmeelbuis van bepaald genotype verhinderd 
wordt (RR-vorming bijv. bij zelfbestuiving van Rr-planten); 
3. Certatie, waarbij de verschillend aangelegde stuifmeelbuizen 
door verschil in groeisnelheid een onderlinge concurrentie voeren 
en dus ongelijke kansen hebben om aan de bevruchting deel te 
nemen ; 
4. Substitutie, waarbij de door bepaalde stuifmeelbuizen wegens 
prohibitie opengelaten gelegenheid voor bevruchting, door andere 
“gebruikt wordt. 
Deze vier oorzaken zijn alleen of in combinatie verantwoordelijk 
voor de afwijkingen in mendelsche splitsingsgetallen, die Oenothera 
Lamarckiana zoo veelvuldig toont Door de aandacht op deze 
verschillende processen te vestigen, heeft HERIBERT NILSSON uit- 
zichten geopend op verklaring van totnutoe duistere punten en 
heeft hij een bewijs geleverd voor het theoretisch, ook voor het 
evolutievraagstuk zoo bijzonder gewichtige punt: de afhankelijkheid 
der splitsingsverhoudingen van de levensomstandigheden 
SIRKS. 
Rasmuson, H., 1920. Ueber einige genetische Versuche mit 
Papaver rhoeasund Papaver laevigatum (Hereditas I. p. 107— 115). 
Enkele proefnemingen met Papaver rhoeas en P. laevigatum, 
die niet voortgezet zullen worden, hebben RAsmuson tot deze con- 
clusies geleid: 
