BOEKBESPREKING. 379 
Belangrijk kan bovendien nog blijken te zijn een band, die TEDIN 
meent te kunnen aanwijzen tusschen violette bloemkleur (AAbbCC) 
en een afwijkend gevormd hilum aan de zaden, welke meestal ook 
slecht ontwikkeld zijn. Normaal ontwikkelde hila hebben een ovale 
vorm, met goedgevormde tracheiden ; in de zaden van violetbloeiende 
planten zijn de hila sterk samengedrukt zonder behoorlijk tracheeén- 
weefsel, zoodat de voedseltoevoer naar de zaden nogal belem- 
mering ondervindt, een groot percentage van niet-kiemende zaden 
treedt dan ook steeds in de nako nelingschappen van violetbloeiende 
planten op. Verschil tusschen homozygoten en heterozygoten onder 
de violetbloeienden, ten aanzien van deze kieming-belemmering 
werd niet gevonden. 
SIRKS. 
WETTSTEIN, F. von, 1919. Vererbungserscheinungen und 
Systematik bei Haplonten und Diplohaplonten im Pflanzenreich. 
(Zschr. f. induktive Abst. und Vererbungslehre XXI 1919, 
p. 233—245 mit einer Tafel). 
De auteur begint met er de aandacht op te vestigen, dat onze 
erfelijkheids-experimenten allerminst vrij zijn van eenzijdigheid, 
doordat zij bijna uitsluitend Phanerogamen betreffen, slechts twee 
onderzoekingen betreffen planten uit andere groepen, één uit die 
der Algen (PASCHER) en een uit die der schimmels (BURGEFF), beide 
dus haplonten. 
Ter verklaring der Mendelsche splitsingsregels wordt aangenomen, 
dat de eigenschappen van een te zamen hoorend paar bij de 
reductiedeeling op de daarbij ontstane gonen verdeeld worden. 
Bij diploide planten kan die verdeeling niet direct aan de gonen, 
die ééncellig zijn, geconstateerd worden, doch moet men deze uit 
de kenmerken der nakomelingen besluiten, tenzij een heterochro- 
mosoom althans iets van die verdeeling zichtbaar maakt. 
Bij haploide planten, treden in de plaats der geslachtscellen, 
veelcellige haploide phasen, gepersonifieerde gameten (BUKGEFF) 
of gepersonifieerde gonen (HARTMANN). Aan deze moet men nu 
direct het effect der verdeeling der eigenschappen kunnen waar- 
nemen en op hun morphologische kenmerken berust dan ook de 
geheele Thallophytensystematiek. 
