382 BOEKBESPREKING. 
bij de Thallophyten dan komt men tot interessante resultaten leder 
die zich met de systematiek der haplonten en diplohaplonten bezig 
houdt, weet welke chaos in vele dezer groepen heerscht. 
Zoo lang men de systematische begrippen bij het Phanerogamen- 
onderzoek verkregen, eenvoudig op de Thallophyten toepast komt 
men uit die verwarring niet uit. Men kan de vegetatieve deelen 
der haploide en diploide organismen niet homologiseeren; in beide 
gevallen houdt de systematiek zich met iets verschillends bezig. 
Reeds op het primitiefste stadium der geslachtelijke voortplanting, 
verschijnt de gametophyt, de x-phase, als de labiele, door uitwen- 
dige omstandigheden sterk beinvloede toestand, de diploide phase 
is van af het begin de resistente toestand, geschikt om ongunstige 
omstandigheden te overleven. Organismen, wier vegetatief leven 
zich in de haploide phase afspeelt, moeten dus in een labileren 
toestand verkeeren dan die welker diploide phase vegetatief is. 
Daardoor vinden wij bij een diplont nooit die groote mate van 
plasticiteit, die den systematicus der Haplonten de classificatie van 
deze zoo moeielijk maakt. Die plasticiteit is oorzaak, dat ieder 
haploid organisme, al naar de omstandigheden de meest verschil- 
lende phaenotypen vertoont en dat een groot deel der in de Thallo- 
phytensystematiek beschreven typen slechts verschillende phaeno- 
typen (modificaties) van zeer plastische genotypen zijn. 
Een deel dezer buitengewone polymorphie is dus, zooals RE, 
lang bekend is, het gevolg dier plasticiteit. Na uitsluiting van deze 
blijft echter een groote schaar van genotypen over, die door allerlei 
overgangen met elkaar verbonden zijn en, tot nu toe, eene classi- 
ficatie onmogelijk maakten. 
De verklaring hiervan schijnt den auteur eenvoudig van het stand- 
punt zijner beschouwingen: = 
„Die Ursache dieser Genotypenmannigfaltigheit bei Haplonten 
und Diplohaplonten dürfte meiner 7 Meinung nach in der Kreuzung 
zu finden sein. 
Dat bastaardeering in de natuur bij deze groepen inderdaad plaats 
vindt bewijzen wilde bastaarden van Asplenium, Aspidium, Equt- 
setum, Funaria, Dicranella, Orthotrichum, Spirogyra, Chara, Ulo- 
thrix. Stigeoclonium, Drapernaldia etc. 
De ongeslachtelijke voortplanting vermeerdert het aantal ontstane 
heterogene gonen enorm, en ook kunnen de nieuw-combinanten 
