OENOTHERA-PROEVEN IN 1919 
(vervolg en slot) 
door J. P. Lorsy. 
Il. KAN MEN BIJ DE OENOTHEREN EENIGEN INVLOED 
VAN HET PROTOPLASMA OP DE MORPHOLOGISCHE 
KENMERKEN DER VERSCHILLENDE VORMEN 
CONSTATEEREN ? 
Kern en plasma zijn zoo onmisbare bestanddeelen van de ener- 
gide, verkeeren in zoo ononderbroken wisselwerking, dat het 
uitermate moeielijk is het aandeel van ieder aan de ontwikkeling 
van een individu te bepalen. 
Bij de vele, sinds 1900 op het voetspoor van MENDEL onder- 
nomen, kruisingsproeven is meer en meer gebleken, dat de kern 
en wel meer speciaal de chromosomen van deze een zeer belang- 
rijke rol in de overerving spelen en dit feit heeft de belangstelling 
in de rol van het protoplasma meer en meer op den achtergrond 
geschoven, zoodat velen geneigd zijn bij overervingsvragen het 
protoplasma geheel uit te schakelen en de kern als de eenige 
factor van belang in dezen te beschouwen, ja wij mogen wel zeggen, 
dat wij allen dit standpunt — zij het ook onbewust — innemen: 
overervingsvragen zijn meer en meer kernvragen geworden. 
Toch is er alle reden om in dezen de noodige voorzichtigheid 
te betrachten; meer en meer toch blijkt — al is het nog wel in 
geen enkel geval strict bewezen — dat, behalve bij de lagere orga- 
nismen, zelfs in die gevallen waarin het plasma van de mannelijke 
gameet in de eicel binnentreedt, dit daar te gronde gaat zoodat 
de vaders, grootvaders en verdere mannelijke voorouders aan hun 
nakomelingen slechts kernsubstantie en geen plasma geleverd hebben. 
Al het plasma in ons eigen lichaam b.v. aanwezig is dus van 
onze vrouwelijke voorouders afkomstig; het is direct en onafge- 
Genetica II. 25 
