LOTSY, OENOTHERA-PROEVEN IN 1919. 393 
A priori is daarvoor zeker veel te zeggen omdat O. muricata, 
aan welke onze Lamarckiana’s met rigens-plasma dat plasma ont- 
leend hebben, zich door zeer kleine bloemen onderscheidt. 
Evenwel zullen wij daartoe toch alleen dan mogen besluiten, als 
blijkt dat een velans-gaudens complex in rigens-plasma altijd kleine, 
een velans- gaudens complex in albicans-plasma altijdgroote bloemen 
ontwikkelt. 
Laat ons zien in hoeverre dit het geval is en nu eerst de bloem- 
grootte onzer beide zooeven vergeleken Lamarckiama’snader bepalen. 
Daartoe werd de lengte en breedte der petala in centimeters 
gemeten en de grootte van het petalum uitgedrukt in een breuk 
waarvan de lengte de teller en de breedte van het petalum de 
noemer vormt. 
Onze culturen 1919 130 t/m 134, allen uit zelfbevrucht zaad 1) 
van de synthetische Lamarckiana 1916 16A23 verkregen gaven de 
volgende maten der petala te zien: 


| 4.8 52 4.8 4.8 
130.1 5 130.5 1309 = 130.13 = 
4.9 4.8 4.9 kwam niet in 
1302 55 130.6 25 130.10 5 130.14 sae 
4.8 kwam niet in 5 4.8 
SE 130.7 nee 130.11 => 130.15 5 
| 130.4 “= 130.8 = | 130.12 - 130.16 jong gestorven. 
| i : etc. (totaal 30 
stuks) 
| RR: 43 4.8 4.6 
31.1 = 131.5 ae, 131.13 © 
I" 4.5 4.9 4.7 4.8 
| 131.2 = 131.6 54 131.10 5e 13113 — 
| 131.3 5 131.7 = 131.11 5 131.15 was lata-achtig 
isi {© 1318 — ep Paine ue ae 
5.9 5.9 5 4,9  stuks) 

1) De verschillende nummers dezer culturen zijn daardoor veroorzaakt 
dat het zaad van 4 verschillende vruchten afzonderlijk werd uitgezaaid. 
