HET WEENSCHE INSTITUUT VOOR BIOLOGISCH ONDERZOEK. 409 
werk mogelijk te maken. Veeleer moest meestal de methode om 
het probleem aan te vatten, het gebruik der werktuigen en de 
verpleging van het te gebruiken levende materiaal door den leider 
van de afdeeling in bijzonderheden met de uitvoerende onderzoekers 
besproken, en ook voorgedaan worden. Zoo ontstond een veel 
nauwere band tusschen de onderzoekers van eene afdeeling, en 
stonden deze meestal niet als eenvoudige bezetters van werktafels, 
maar als medewerkers tegenover de personen, die tot den staf 
behoorden. Toen verder later vele onderzoekers speciaal met het 
doel naar het instituut kwamen, om zijne methoden te leeren kennen, 
werkten zij mede aan de problemen, die juist in bewerking waren. 
Door dit samenwerken konden dan gelijkertijd meer proeven op- 
gesteld, en kon zoo weer sneller het door de onderzoekers ver- 
wachte resultaat bereikt worden. 
Maar niet alleen binnen eene afdeeling kwam de wederzijdsche 
hulp allen ten goede, en bevorderde de oplossing der problemen, 
ook de vereeniging van verschillende afdeelingen tot een geheel 
was van nut. De botanische afdeeling kon de voor de zoölogische 
benoodigde voedingsplanten leveren, terwijl zij zelf, evenals de 
overige afdeelingen, profiteerde van de door de zoölogen beheerde 
temperatuurkamers en andere kwantitatieve inrichtingen. Zoo was 
één tuinman en één machinist voldoende voor aller behoeften. 
Mijn in groote hoeveelheid voor den oorlog gefokt, en voor erfe- 
lijkheidsproeven gebruikt rattenmateriaal kon voortdurend dieren 
afstaan voor physiologische doeleinden, en op deze wijze STEINACH 
een voldoende aantal oude dieren voor zijn opzienwekkende ver- 
jongingsproeven leveren. Voor het opstellen van proeven gaven 
vaak ook opwekkingen den doorslag, die in het onderling verkeer. 
der afdeelingchefs gegeven werden. Analoge problemen op botanisch 
en zoölogisch gebied konden zoodoende behandeld worden, terwijl 
men onderling in voeling bleef, en de uitkomsten tot gemeen- 
schappelijke conclusies verwerkt worden, als bij de opvatting der 
regeneratie als groeiprobleem, en de behandeling der temperatuur- 
coëfficienten. Dienden gelijke objecten voor proeven van verschil- 
lende onderzoekers, b.v. physiologen en zoölogen, dan konden 
vaak de waarnemingen en protocollen van den een direct door 
den ander gebruikt worden, waardoor arbeidsbesparing verkregen 
werd. In het bijzonder waren het echter de inrichtingen van 
