HET WEENSCHE INSTITUUT VOOR BIOLOGISCH ONDERZOEK. 419 
te maken uit de omstandigheden waaronder gewerkt werd, zou de 
beschrijving van in de toekomst te gebruiken apparaten geen doel 
hebben, Daarentegen zij er nog opgewezen dat wij door het gebruik 
van photografisch papier, dat in glazen buisjes in het lichaam der 
dieren gebracht was, de daar heerschende lichtintensiteit konden 
vaststellen, en door gebruik van slechts voor ultraviolette stralen 
gevoelig papier van SCHALL het gehalte aan zulke stralen van 
verschillend gekleurde omgevingen konden onderzoeken. Ik zal 
nu overgaan tot de beschrijving, hoe eenige problemen, die tot 
nogtoe vrij groote moeilijkheid voor de biologie gegeven hadden, 
door de stelselmatige werkzaamheid van het instituut tot dicht bij 
hunne opheldering gebracht konden worden. 
HI. 
A. Het probleem der regeneratie. 
De leer der regeneratie stond in het begin van deze eeuw geheel 
in den ban van de voorstellingen van WEISMANN. Deze waren uit 
de toepassing van het selectie-schema op het ontstaan van het 
het regeneratievermogen ontsproten, en onderstelden, dat de dieren 
oorspronkelijk niet of slechts in geringen mate in staat waren, ver- 
loren deelen opnieuw te vormen. Bij eenige diersoorten zou dan 
toevallig in den loop hunner phylogenese bij enkele individuen 
een reserve-aanleg opgetreden zijn, die het den dragers daarvan 
mogelijk maakte, na verlies van een bepaald lichaamsdeel den 
strijd om het bestaan verder met goed gevolg te doorstaan, en 
hunne nakomelingen ‘dien gunstigen aanleg over te geven, terwijl 
minder goed toegeruste kinderloos te gronde gingen. Om dit op 
directe wijze onbewijsbare denkbeeld geloofwaardig te maken 
wezen WEISMANN en zijne aanhangers op ‘den samenhang, die 
bestaan zou tusschen de waarschijnlijkheid van verlies en goede 
regeneratie. Die diersoorten, die in schuilhoeken leefden en weinig 
blootgesteld waren geweest aan het verlies hunner ledematen, 
zouden natuurlijk geen gelegenheid gehad hebben een hoog regene- 
ratievermogen in dezen zin te verkrijgen, en dus nu nog slechte 
regeneratoren zijn. Het zelfde zou gelden voor inwendige organen, 
wier verlies of niet zou kunnen voorkomen, of met den dood van 
