

HET WEENSCHE INSTITUUT VOOR BIOLOGISCH ONDERZOEK. 421 
Twee voorbeelden mogen dienen om dit duidelijk te maken. 
Volgens WEISMANN’s opvatting moest de vogelsnavel slechts bij 
die soorten regenereeren, die als gevolg van hunne bijzondere 
levenswijze licht blootgesteld waren aan het verlies daarvan, dus 
bij hoenders, waarvan de mannetjes in het gevecht hun snavel ge- 
bruiken, en bij klimvogels, die hem gebruiken bij het bewerken 
van harde voorwerpen. Inderdaad had men regeneratie van den 
snavel van’ den haan na hanengevechten op het eiland Bourbon 
vaak waargenomen, en zijn er ook eenige gevallen van geregene- 
reerde snavels bij spechten en papegaaien bekend. Daarentegen 
zag WEISMANN’s leerling HüBNER dat bij een oude gans de toe- 
vallig afgebroken bovensnavel niet meer aangroeide, wat goed bij 
het feit scheen te passen, dat een verlies van den snavel bij de 
op weilanden of in water rondtrekkende eenden wel niet vaak 
voorkomen zal. Ik opereerde onder gebruik van gereinigde instru- 
menten en van ijzerchloridwatten voor bloedstilling jonge eenden 
en ganzen. De waarneming werd opgedragen aan E. J. WERBER, 
het histologisch onderzoek aan W. GoLpscHMipT. Bij al deze 
zwemvogels werd snavelregeneratie waargenomen, en het geval 
van HüBNER daarmee door den hoogen leeftijd van de gans ‘ver- 
klaard. Wegens zijne speciale geschiktheid heeft de eendensnavel 
ook nog voor een onderzoeker buiten het instituut tot onderzoe- 
kingen over regeneratie gediend (A. HERLITZKA). Het tweede voor- 
beeld ontleen ik aan de door WEISMANN met bijzondere voorliefde 
gebruikte amphibiën. Terwijl de meeste van onze Urodelen afge- 
sneden of afgetrokken extremiteiten gemakkelijk weer herstellen, 
zouden er hierop bepaalde uitzonderingen bestaan, die vaak nauw 
verwante dieren in betrekking tot deze eigenschap zouden scheiden. 
O.a. zouden de in holen levende soorten de regeneratie ver- 
loren hebben, aangezien zij daar aan weinig vervolgingen bloot- 
gesteld, en dus niet in staat geweest zouden zijn de reserve aanleg 
door selectie te verkrijgen. Zoo zou de groote salamander Proteus 
anguineus zelden en veel slechter de overigens als rudimentair 
te beschouwen pootjes regenereeren, dan de boven den grond 
levende salamanders. Op mijne aansporing begon nu KAMMERER 
een vergelijkend onderzoek van de regeneratie-snelheid bij de 
voor ons verkrijgbare salamandersoorten op verschillenden leef- 
tijd, bij opstelling in dezelfde kamer, dus bij gelijke temperatuur, 
