422 PRZIBRAM, HET ONTSTAAN, RE INRICHTING EN DE WERKING VAN 
Onder deze omstandigheden regenereerde de grottensalamander 
sneller dan de ‘overige salamanders, wanneer door voldoende 
asepsis wondinfectie voorkomen was. Langzamer geschiedde echter 
de regeneratie bij die salamanders, die ter controle gebleven 
waren in onzen put, waarin de levensomstandigheden der grotten 
nagebootst werden. Koude is hier dus de oorzaak der verlang- 
zaming. Het van tijd tot tijd voorkomende uitblijven van regene- 
ratie bij holendieren heeft dus een andere oorzaak dan WEISMANN 
vermoedde. 
De weerlegging van zijne theorie kon echter ook van andere zijde 
beproefd worden. Er zijn ledematen, die bij bepaalde diersoorten - 
zeer gemakkelijk losscheuren, dus een hooge waarschijnlijkheid tot 
verlies hebben. Zulk een „autotomie’’ zou volgens WEISMANN steeds 
begeleid moeten zijn van bijzonder goede regeneratie, dit kon hij dan 
ook door verwijzing naar de pooten van kreeften en wandelende 
takken staven. Nu is er echter ook een andere groep sprinkhanen, 
namelijk die der springende of Saltatoria, bij welke de beide voorste 
beenparen geen, de achterste buitengewoon scherpe autotomie be- 
zitten. We zouden dus bij de laatste gemakkelijk, bij de eerste 
moeilijk regeneratie moeten kunnen krijgen. Dit is echter juist omge- 
keerd. Terwijl de voor- en middenpooten zonder meer regenereeren, 
was het tot nogtoe niet gelukt, experimenteel springpooten tot rege- 
neratie te brengen, hoewel de ongelijke grootte der achterpooten bij 
eenige in de vrije natuur gevonden exemplaren, de mogelijkheid 
ervan scheen toe te laten. Ik deed nu F. MEGusAR (die sindsdien 
als offer van den wereldoorlog gevallen is) het denkbeeld aan de 
hand, te onderzoeken of niet de bijzondere anatomische hoedanigheid 
van het springbeen, dat een knodsvormige verdikking van het femur 
bezit, schuld is aan de moeilijkheid der regeneratie. Hij bewees in- 
derdaad, dat na verwijdering van de aan de plaats der autotomie ge- 
legen vernauwing, door bij jonge larven ook de geledingen proximaal 
van de autotomieplaats te verwijderen, de regeneratie weer optrad. 
Op de verwerping van de regeneratietheorie van WEISMANN, die 
als afdoend beschouwd kan worden, volgde de taak in hare plaats 
eene andere opvatting te laten treden. Het doen verdwijnen van 
de uitzonderingen op de regeneratie, en het herleiden daarvan tot 
ouderdom en uitwendige omstandigheden, wees mij den weg waarop 
een experimenteel gegrondveste regeneratieleer schrijden moest, 
