

HET WEENSCHE INSTITUUT VOOR BIOLOGISCH ONDERZOEK. 425 
de kreeft is, des te gemakkelijker treedt de ruil op. Grootere 
individuén regenereeren direct op de plaats van de $roote weer 
een „kraakschaar”. Bij de andere exemplaren is de normale groei 
van de knijpschaar te langzaam, om voor de volgende vervelling 
eene verandering tot kraakschaar toe te laten. Bij jongere daaren- 
tegen is het tempo snel genoeg. De versnelde groei van het regene- 
raat tot grootere schaar heeft in de eerste gevallen gelegenheid 
de andere zijde in graad van ontwikkeling te overvleugelen, 
maar niet in het laatste geval. De ontwikkelingsprocessen komen 
tot relatieven stilstand, zoodra de voor de soort karakteristieke 
ongelijkheid weer tot stand gekomen is, de kraakschaar moge daar 
bij staan aan welken kant hij wil. 
Het is mij gelukt deze evenwichtsverhoudingen in kwantitatieve 
formules uit te drukken en daarop een kwantitatieve theorie der 
regeneratie te gronden. Deze theorie vond steun in de kwanti- 
tatieve bepaling van het regeneratieverloop bij de pooten van den 
Egyptischen bid-sprinkhaan Sphodromantis bioculata. De meting 
van streng homologe deelen aan normale en regenereerende pooten 
van de zelfde exemplaren gedurende alle vervellingen, van het 
komen uit het ei tot aan het imago, liet duidelijk de aanvankelijk 
groote, dan steeds meer afnemende versnelling van het regeneraat 
zien, dat bij bereiken van de grootte van de normale andere zijde 
met gelijke snelheid als dit verder groeide. Het uitwerken van mijne 
vroegere proeven met kreeften en krabben, en het raadplegen van 
alle tot nog toe in de litteratuur gepubliceerde regeneratie curven, 
bevestigden het verwachte resultaat van dit verloop, dat met het 
bereiken van een evenwichtstoestand bij vlakken van verschillen- 
de potentiaal, b.v. het uitstroomen van warmte in eene koudere 
ruimte, overeenkomt. De overeenstemming van de waarden, die 
zonder bepaalde keuze uit de protocollen van andere onderzoekers 
genomen werden, met die van mijn eigen proeven, is wel het beste 
bewijs voor de juistheid van de gegevens en interpretatie. Zooals 
wij een des te hooger potentiaalverschil krijgen, hoe hooger naar 
de bron toe we het water in een rivierennet afdammen, des te 
meer doen we het potentiaalverschil van den groeienden vorm toe- 
nemen, hoe dichter bij het levengevende lichaam wij de aanhangsels 
afsnijden. Daarmee is de interpretatie en de matematische samen- 
vatting van het vaak waargenomen verschijnsel mogelijk gemaakt, 
