

HET WEENSCHE INSTITUUT VOOR BIOLOGISCH ONDERZOEK. 427 
niet geschikt waren voor regeneratieproeven, als b.v. de zoo$- 
dieren, en aan den anderen kant werden de stadia meestal zonder 
keuze gebruikt, waarbij men geen onderscheid maakte tusschen 
groei en differentiëering, en gaf men de toename van het gewicht 
of van de lengte naar den leeftijd aan. 
Deze methode scheen mij weinig geschikt om de wetten van 
den organischen groei te ontdekken, in het bijzonder toen J. LoEB, 
Wo. OsrwaLp en B. ROBERTSON op de zeer ongelijke snelheid 
wezen, waarmee de organismen, evenals chemische autokatalysen, 
de massa der gevormde stof vermeerderen. Het S-vormige verloop 
van dergelijke autokatalitische curven beteekent immers, dat aan- 
vankelijk weinig, later meer en ten slotte weer minder van het 
reactie-product gevormd wordt, maar geeft ons geen opheldering 
over het gebruik van deze ons chemisch tot nogtoe onbekende 
stoffen voor het opbouwen van den vorm der levende wezens. 
Dat deze opbouw afhankelijk zijn moet van voedseltoevoer is 
duidelijk. Voedselgebrek remt gewichtstoename, en wij kunnen 
ongelijkvormigheid in op elkaar volgende tijden van den groei 
door ongelijkvormige voedsel-toevoer, evenals door afwisselende 
verhooging en verlaging van de verdamping bij kristallen te voor- 
schijn roepen, zonder dat daaraan beteekenis toekomt voor de 
natuurlijke groeicurven. Voor de vergrooting van den vorm zou 
het misschien eveneens onverschillig kunnen zijn, of zij tengevolge 
van inwendige chemische processen aan het begin en het einde 
van een autokatalitischen cyclus langzamer, of in het midden snel 
toenam, zoodra slechts genoeg materiaal tot het bereiken van het 
volgende stadium toegevoerd werd. Zoo scheen mij niet de ge- 
bruikte tijd, maar wel de van het eene tot het andere stadium 
noodige massa-toename als het wezenlijke van den groei. Eene 
vergelijking van op elkaar volgende stadia moet dus niet naar 
gelijke tijdsintervallen, maar naar gelijke ontwikkelingstrappen 
geschieden. 
Zulke ontwikkelingstrappen mogen echter slechts dan met elkan- 
der vergeleken worden, als alle deelen ervan homoloog zijn, en 
er dus geen wezenlijk onderscheid in de differentiatie optreedt, 
als b.v. bij de metamorphose der insecten met volkomen ge- 
_ daanteverwisseling. Geschikte objecten zijn echter de insecten 
met onvolkomen gedaantewisseling, daar de periodieke vervellingen 
