HET WEENSCHE INSTITUUT VOOR BIOLOGISCH ONDERZOEK. 429 
Door deze resultaten ontstond de mogelijkheid, zonder opnieuw 
te wegen bij insecten met onvolkomen gedaanteverwisseling en 
ook bij kreeften met dergelijke vervellingen uit de lengtetoename 
van huidje tot huidje hun gewichtstoename en, daar de dieren 
zich op gelijke wijze als de huiden vergrooten, ook het gewicht 
der dieren zelf van stadium tot stadium te berekenen. Een voor- ' 
waarde is hierbij, dat de evenredigheid in den groei bewaard 
blijft. Het is gebleken, dat ook de verschillende andere soorten 
van bid-sprinkhanen en overige sprinkhanen, benevens vele krekel- 
soorten, die ik zelf onderzocht heb, aan de wet van een lengte- 
toename van het halsschild van omstreeks 1,26 en dis een ge- 
wichtsverdubbeling van vervelling tot vervelling gehoorzamen. 
Daarmede komen de opgaven van vroegere autoren overeen, dat 
bij bid-sprinkhanen, Squillidae en Ostracoden van vervelling tot 
vervelling een toename van 1/, plaats vindt (z.g. regel van BROOKE). 
Want als quotient uitgedrukt geeft dit 1,25, wat natuurlijk bij de 
niet zeer nauwkeurige meting niet van 1,26 te onderscheiden was. 
Door het nalaten van wegingen konden deze autoren echter niet 
op de betrekking van lengte- en gewichtstoename komen, en 
daardoor bleef de beteekenis van dit getal voor hen verborgen. 
Maar waarom verdubbelt het gewicht juist van vervelling tot 
vervelling? Het lichaam van elk dier bestaat uit cellen. Bij de 
proportioneele vergrooting moeten wij ons het alternatief voor 
oogen houden: òf er moet bij het volgende stadium vergrooting 
der cellen plaats vinden, Of een vermeerdering van de even groot 
gebleven cellen. Daar het laatste herhaaldelijk gevonden is (DriEscH’ 
wet van de „fixe Zellgrösse”), was de eenvoudigste oplossing 
van de vraag de onderstelling, dat elke lichaamcel (resp. van de 
huid) na groei tot dubbele grootte zich eénmaal deelt, waarna de 
vervelling optreedt. Tot staving van deze onderstelling kon ik er 
op wijzen, dat de celgrootte van het epithelium van vervelling tot 
vervelling constant blijft, en dus inderdaad de verdubbeling van 
de huid op deeling van elke epithelcel berust. Dit onderzoek werd 
door HENRIJK SZTERN (uit Warschau) met groot geduld door alle 
stadia en vele tusschenstadia uitgevoerd. Minder eenvoudig was 
de analoge bewerking van de andere celweefsels. Het schijnt, dat 
bij zenuwen geen celvermeerdering en geen vergrooting plaats 
vindt, die aan die wet gehoorzaamt, maar door compensatie met 
