432 PRZIBRAM, HET ONTSTAAN, DE INRICHTING EN DE WERKING VAN 
omgeving blootgestelde volkomen salamanders. Hij kon nu ook 
door telling van de chromatophoren de ook door andere waar- 
nemers onderstelde vermeerdering van de zwarte chromatophoren 
op zwarten ondergrond aantoonen, die de uitbreiding van het zwart 
bij de larven volgt. Hij beschouwt daarom de physiologische kleur- 
wisseling van de larven als de oorzaak der kleuraanpassing, en 
gelooft ook bij den volwassen salamander nog zulk een, zij het 
ook veel tragere, aanpassing waargenomen te hebben. Daar de 
physiologische kleurwisseling bij visschen ook op rijpen leeftijd 
voorkomt en in grooten mate afhankelijk is van het oog en de 
zenuwverbinding der huid, zooals al lang bekend was, maar eerst 
door K. von Frisch bij mij meer nauwkeurig onderzocht werd, 
was het noodzakelijk den invloed van het blindmaken van de sala- 
manders op hunne kleurwisseling te onderzoeken. KAMMERER kon 
bij blindgemaakte vuursalamanders geen verandering in de teekening 
der vlekken in gele of zwarte omgeving vinden, zoodat alle oog- 
looze salamanders dezelfde gemiddelde kleur behielden als de in 
het donker of op neutralen ondergrond gehouden larven. Witte 
omgeving had bij uitsluiting van het directe zonlicht eveneens geen 
bijzonderen invloed op ziende salamanders. Daar de donkere 
chromatophoren der larven zich op witten ondergrond evenzeer 
contraheeren als op gelen, daarentegen op zwarte zich sterker 
uitbreiden, evenals in het donker, kan mijns inziens een volledige 
verklaring voor het aannemen van de kleur der omgeving door 
de volwassen salamanders niet alleen in de physiologische kleur- 
wisseling der larven gevonden worden, ofschoon het rekening 
houden met de bij de metamorphose optredende gele chromato- 
phoren volgens von FRISCH eene differentieering tusschen de 
inwerking van geel en wit zou veroorloven. 
Wanneer salamanderlarven door DEMBOWSKI en mij blindgemaakt 
werden, bleek het dat zij wel evenmin als KAMMERER’S blinde 
volkomen salamanders op gelen of witten ondergrond reageerden, 
maar aan het licht veel zwarter werden uan de niet blindge- 
maakten, en omgekeerd in het donker sterker geel geteekend 
werden. Gelijktijdig door FISCHEL gedane proeven, die ons tevoren 
niet bekend waren, gaven nog scherper onderscheid in dezelfde 
richting: de blindgemaakten waren in het licht geheel zwart, in 
het donker sterk geel gevlekt. Deze zoo goed bevestigde proeven 
