HET WEENSCHE INSTITUUT VOOR BIOLOGISCH ONDERZOEK. 435 
Als men dus den indruk door het rupsenoog beslissend voor de 
kleuraanpassing der poppen zou willen achten, dan zou men deze 
oogen niet alleen gevoeligheid voor ultraviolet moeten toeschrijven, 
wat voor insecten meermalen beweerd is, maar ook voor ultra- 
rood, ja ook voor warmte, die niet door straling behoeft te zijn 
overgebracht, of men moet afzien van eene einheitliche verklaring. 
POULTON had reeds de gezichtsindruk door het besmeren van 
de oogen der rupsen met zwarte kleurstof trachten uit te schakelen, 
en toch kleuraanpassing gekregen. De herhaling van deze proeven 
door Frl. Dr. BRECHER scheen de onafhankelijkheid van deze 
kleuraanpassing van de waarneming der gekleurde vlakken te be- 
vestigen. Het zou nu de vraag kunnen zijn, of besmering der 
oogen genoeg beschermde tegen het indringen van het licht. In 
elk geval zou echter de intensiteit daarvan zoo verminderd zijn, 
dat duidelijke verschillen met de niet besmeerde rupsen bij de 
popkleuring tot stand zouden moeten komen, wat niet het geval 
is. Overigens kon Frl. Dr. BRECHER bij de blindgemaakte rupsen 
geen reactie op invallende lichtstralen verkrijgen, terwijl niet 
blindgemaakten direct tastende bewegingen met het voorlif be- 
gonnen uit te voeren, zoodra een lichtstraal hunne oogen trof. 
Geheel anders ging het echter met de kleuring der poppen als 
ik ze niet blind maakte door besmeren, maar door verwijdering 
der oogen. Dan was elke kleuraanpassing aan den ondergrond 
verdwenen. De daarbij aanvankelijk toegepaste cauterisatie hebben 
we later door een koude wijze van opereeren vervangen, daar 
DürkEn de opmerking gemaakt had, dat de bij electrische ver- 
branding onvermijdelijke verwarming dit resultaat veroorzaakt kon 
hebben. Koude operatie gaf echter dezelfde uitkomst. Het scheen 
dus, dat weliswaar niet de licht-indruk, maar wel de aanwezigheid 
van het oog voor de kleuraanpassing noodig was. Wij konden er 
ons niet van overtuigen dat het, evenals bij salamanders, komt 
tot een met de lichtsterkte toenemende pigmenteering der ooglooze 
poppen, in elk geval treedt dit onderscheid zeer op den achtergrond 
tegenover het uitblijven van de juiste kleuraanpassing. 
Wanneer nu hierbij de gezichtszin geen rol scheen te spelen, 
was het niet zeer waarschijnlijk, dat de kleuraanpassing bij de 
zich verpoppende rupsen alleen door physiologische kleurwisseling 
op de wijze der koudbloedige werveldieren kon tot standkomen. 
