440 PRZIBRAM, HET ONTSTAAN, DE INRICHTING EN DE WERKING VAN 
arborea, bij de pad Alytes obstetricans, bij den grottensalamander 
Proteus anguineus en eindelijk bij de hagedis Lacerta vivipara. 
De kikvorsch legt normalerwijs zeer veel kleine eieren in het 
water. Werden nu echter de kikvorschen buiten het water gehouden, 
maar op planten-wier bladen als bij Canna, Aspidistra of Musa 
aanvankelijk als peperhuisjes opgerold zijn, dan lesden zij hunne 
eieren in deze opgerolde bladeren. Hier verlaten de larven eerst 
laat de eihulsels, blijven zeer klein en worden dwergkikvorschen. 
Alytes obstetricans is zooals zijn naam aanduidt door een bijzondere 
functie van het mannetje gekenmerkt, dat de door het wijfje ge- 
legde eisnoeren om zijn achterpooten wikkelt, en mee rondsleept. 
De paring geschiedt in de natuur op het land, de eisnoeren komen 
dan in het geheel niet in het water, waardoor zij zich spoedig 
tengevolge van het indrogen van de geleiachtige omhulsels vast 
om de pooten van den mannelijken pad samentrekken. Onder 
alle inlandsche batrachiers ontbreken slechts bij het mannetje van 
Alytes de bronstknobbels, die voor de paring in het water noodig 
schijnen te zijn, om in het glibberige medium een stevige omarming 
mogelijk te maken. Door verhooging der temperatuur dwong KAM- 
MERER Alytes in den paringstijd het water op te zoeken, en de 
eieren hechtten zich nu niet meer aan de pooten van het mannetje, 
maar gleden in ’t water naar beneden, en ontwikkelden zich daar 
verder tot reuzenlarven. Bij de vierde zich in het water ontwik- 
kelende generatie traden bij het mannetje bronstknobbels op, die 
in de vijfde generatie de voor de andere batrachiers karakte- 
ristieke zwarte kleur vertoonden. 
Terwijl de grottensalamander in de holen van zijn vaderland vol- 
gens mededeeling der gidsen levendbarend is, hadden verschillende 
waarnemers hem in gevangenschap na langer verblijf in kamers 
eieren zien leggen. Er ontstond daardoor strijd over de normale 
wijze van voortplanting van dezen salamander. In onzen put plantten 
de salamanders zich meermalen voort, en daarbij brachten zij 
steeds slechts een tot twee volkomen jongen ter wereld. Daaren- 
‚tegen legden zij in de bovenaardsche kamers van het instituut 
eieren. Hoogstwaarschijnlijk is dus de hooge temperatuur oorzaak 
van het eieren leggen, terwijl bij de in de holen heerschende lage 
temperatuur levend baren voorkomt. Het was verder al lang bekend, 
dat de’ bleeke salamanders, wanneer zij aan het licht gebracht 
