HET WEENSCHE INSTITUUT VOOR BIOLOGISCH ONDERZOEK. 443 
E. Het probleem van de Umwelt van het kiemplasma. 
Wanneer de uitwendige factor ook in een meer of minder directen 
samenhang staat met het veranderbare lichaam der dieren, dan 
behoeft de op deze wijze verworven eigenschap nog niet erfelijk 
te zijn. Zeer veel zoölogen en botanici staan heden ten dage nog 
op het standpunt, dat de door het lichaam door uitwendige fac- 
toren verkregen eigenschappen niet erfelijk zijn, en dus onder den 
bijzonderen naam van „Modificaties’” samengevat moeten worden. 
Erfelijk zouden daarentegen zijn de eerst in de kiemcellen optredende 
toevallige of slechts indirect door uitwendige factoren veroorzaakte 
„Mutaties”. Daarentegen gelooven weer anderen aan een prikkel- 
werking van het soma op den kiem, waaraan het de verworven 
eigenschap op de homologe plaats moet overdragen. Een midden- 
weg zou ingeslagen worden, wanneer de uitwendige factor zoowel 
op het soma als op die kiem zou inwerken, en eene adequate 
werking op beide zou uitoefenen, wat als „parellelinductie” ge- 
kenschetst wordt. Merkwaardigerwijs heeft niemand er zich ooit 
om bekommerd, of de grondslagen voor deze voorstelling aanwezig 
waren, dat is, of werkelijk een indringen van den uitwendigen 
factor tot de kiemcellen mogelijk is. Een bewijs daarvan toch 
scheen mij een hoofdvoorwaarde voor deze hypothese, en daarmee 
ook voor de aanname van een der andere alternatieven. Eerst 
als wij de „Umwelt” van het kiemplasma zouden kennen, zou 
men kunnen onderzoeken, hoe deze Umwelt inwerkt op de zich 
ontwikkelende kiemea, om adequate modificaties te voorschijn 
te roepen. 
Volgens dit program zette ik mij met een reeks medewerkers aan 
het onderzoek van de doordringbaarheid van het dierlijk lichaam 
voor uitwendige factoren. Met de bovengemelde capsulemethode 
lukte het SECEROV het indringen van licht in het zoo sterk gepig- 
menteerde salamander- en hagedissenlichaam aan te toonen. 
A. WALTHER kon het indringen van magnesiumzouten tot aan de 
kiemcellen van krabben door middel van een kristallisatiemethode 
vervolgen. De proeven op salamanders van TUNQUIST over vochtig- 
heid zijn helaas niet ten einde gebracht. Het belangrijkst zijn de 
door CONGDON, UHLENHUT en anderen gedane metingen van de 
lichaamstemperatuur van knaagdieren in verschillende temperaturen 
