448 PRZIBRAM, HET ONTSTAAN, DE INRICHTING EN DE WERKING VAN 
plantatie van de geslachtsklieren in het lichaam van gekastreerde 
dieren van het andere geslacht. Het resultaat was treffend: de 
op zulk een wijze „geheterologiseerde” mannelijke gekastreerde 
ratten ontwikkelden den sierlijken lichaamsbouw, de fijnere vacht 
en de psychische eigenschappen van het wijfje, en waren dus door 
het inplanteeren van de vrouwelijke geslachtsklieren „gefemineerd”. 
Omgekeerd vormden de van mannelijke geslachtsklieren voor- 
ziene vrouwelijke kastraten krachtiger skelet, namelijk grooteren 
kop met breederen oogafstand, grovere vacht en zelf een penis, en 
begonnen de wijfjes te achtervolgen, terwijl zij de mannetjes be- 
vochten. Ze waren dus „gemasculeerd”. Nog verbluffender was het 
uitgroeien van de rudimentaire borstklieren van het mannelijke 
gefemineerde Guineesche biggetje Cavia cobaja. Ze scheidden 
melk af, zoogden jongen die men hun gegeven had, en gedroegen 
zich daarbij geheel als echte wijfjes. Terwijl naar bekend is de 
wijfies der zoogdieren slechts op bepaalde tijden melk geven, deed 
het gefemineerde dit voortdurend. Tegenover deze hyperfemineering 
staat de hypermasculeering van het geheterologiseerde Cavia-wijfje’ 
dat zoowel in de kracht van zijn bouw, als ook in vecht- en spring- 
lust, de echte mannetjes overtrof. Door mijne temperatuurproeven 
over de lichaamstemperatuur der ratten opmerkzaam geworden 
kon STEINACH’s medewerker A. LipscHiiTz aantoonen, dat de lichaam- 
temperatuur bij geheterologiseerde Cavia's eveneens geheterolo- 
giseerd was. 
De femineerings- en masculeeringsproeven zijn met dezelfde 
diersoorten volgens de door STEINACH aangegeven methode in 
Lissabon en Kopenhagen herhaald en in elk opzicht bevestigd ge- 
worden. BRANDES (Dresden) heterologiseerde herten, en zag de gefe- 
mineerde bokken geen gewei opzetten, wel echter de gemasculeerde 
hinden. In overeenstemming met TANDLER’s vondst, dat bij reëen 
het afbinden van de zaadkanaaltjes de geweivorming van den bok 
niet verhindert, hoewel daarbij het zaadvormend weefsel te gronde 
gaat, zocht STEINACH de oorzaak der heterologiseering niet in de 
kiemcellen zelf, maar in het interstitiëele weefsel. (Dit werd ook 
door het histologisch onderzoek, door VON FrirscH in Berlijn en 
voor STEINACH door OLGA KERMAUNER in Weenen uitgevoerd, van 
de in temperatuurkamers bij 35° optredende aangezwollen testes 
bij ratten bevestigd, wier interstitiëele stof sterk vermeerderd is, 
