454 : BOEKBESPREKING. 
theoretische gronden tegen die opvatting heeft verzet, was HUEPPE, 
die aantoonde, dat de bovengenoemde causale opvatting onhoud- 
baar was en zijn standpunt o.m. neerlegde in de woorden: „Auf 
jeden Fall kann niemals etwas als Krankheit in die Erscheinung 
treten, was nicht im Körper als Anlage vorhanden war und äussere 
Momente können stets nur diese Anlagen auslösen.” 
De aanleg wordt door HUEPPE als de „innere Ursache” beschouwd 
en het micro-organisme kan volgens hem nooit anders dan als 
„auslösendes Moment” werkzaam zijn. De beteekenis van den 
aanleg, van de constitutie wordt daardoor weer op den voorgrond 
gebracht. 
De opvattingen van HUEPPE vonden aanvankelijk niet veel ingang, 
de laatste 10 à 15 jaren echter zijn anderen gekomen, die de be- 
teekenis der constitutie, van het reageerend orgaan, hebben betoogd 
en er op gewezen hebben, dat infectie en ziekte geen elkaar 
dekkende begrippen zijn. 
Ook Doyer is tot dat besluit gekomen en het doel van zijn 
proefschrift is „na te gaan of uit het voorkomen van klinische 
tuberculose onder eene zekere bevolking kan worden afgeleid het 
bestaan van een individueel verschil in dispositie, dat langs here- 
ditairen weg wordt overgebracht in op elkaar volgende generaties 
en zoo tot uiting komt in familiair optreden.” 
Onderzoekingen op dit gebied waren ook hier te lande reeds 
verricht. In 1904 was in het Nederlandsch Tijdschrift voor Genees- 
kunde een opstel verschenen van RIETEMA, waarin deze tot de 
gevolgtrekking kwam: „een gezond mensch uit een gezond geslacht 
krijgt geen tuberculose”, terwijl in 1916 een rapport verscheen der 
commissie uit de Nederlandsche Maatschappij tot bevordering der 
Geneeskunst, in welk rapport de 2€ alinea der laatste conclusie 
luidt als volgt: „In hoeverre ook het hereditaire moment een rol 
speelt is ook uit onze cijfers niet op te maken. Maar naar onze 
meening blijkt uit de cijfers toch wel, dat aan de herediteit eenige 
beteekenis moet worden toegekend voor het acquireeren van 
tuberculose.” | 
De dissertatie van DoYER is een omwerking en, door vermeer- 
dering van het feitenmateriaal, een uitwerking van het antwoord 
op een prijsvraag, uitgeschreven door de Nederlandsche Maat- 
schappij tot bevordering der Geneeskunst. 
