BOEKBESPREKING. 455 
De Schrijver houdt zich wel voor oogen de beteekenis der 
infectie en het feit, dat de kans op besmetting niet voor allen 
gelijk is (beteekenis der expositie). 
Juist in verband met de beteekenis der expositie bewijst het 
familiaire voorkomen allerminst den hereditairen trek inde ziekte. 
Wanneer men het verschil in expositie zooveel mogelijk kan elimi- 
neeren, zal men het bestaan der hereditaire dispositie het best 
kunnen bewijzen. Dit geldt vooral ook voor de tuberculose, waar 
de expositie in de verschillende families zooveel kan uiteenloopen. 
Bij deze ziekte werkt bovendien als compliceerende factor de omstan- 
digheid, dat (waarschijnlijk) een infectie jarenlang latent kan blijven. 
De auteur onderwerpt onderzoekingen van anderen op dit gebied 
aan een kritische beschouwing en met name die, waarin alleen 
met ouders en kinderen rekening wordt gehouden en andere, 
waarin bijna uitsluitend zieke familieleden in het onderzoek zijn 
opgenomen en de gegevens over gezonden niet of onvolledig 
zijn vermeld. 
Hij kan ook niet accoord gaan met WEINBERG, die bij den mensch 
de statistiek in de plaats van het experiment wil doen treden en 
merkt met HAGEN op, dat de statistiek nooit de oorzaak leert van 
een verschijnsel, maar slechts een aansporing geeft om naar de 
oorzaak te gaan zoeken. 
Doyer volgt daarom bij zijn onderzoek de genealogische methode, 
daarbij wel beseffend, dat bij deze methode de onderzoekingen 
over vele jaren moeten loopen om resultaten te geven. Den stam- 
boom acht hij voor de behandeling van het herediteits-vraagstuk 
onbruikbaar, daarentegen geeft de kwartierstaat (Ahnentafel) de 
gezochte biologische structuur der „vooroudersmassa”’, zij het dan 
ook nog niet volledig (dood door accidenteele oorzaken b.v.) Met 
de collateralen moet zooveel mogelijk rekening worden gehouden 
door het aanleggen van aanvullende kwartierstaten. 
Door het vooralsnog ontbreken van gegevens omtrent de hoogere 
ascendenten worden in de praktijk aan het gebruik van den kwartier- 
staat grenzen gesteld, echter niet aan het kwartierstaat-beginsel. 
Het streven moet zijn het aantal generaties steeds te vergrooten. 
Over het begrip: erfelijke belasting bestaat nog al verscheiden- 
heid van opvatting. Het meest bruikbaar lijkt den Schrijver de 
bepaling van SCHLÜTER, die onder „belasting” niet anders verstaat 
