BOEKBESPREKING. 469 
dat ondanks de nauwe levensgemeenschap, de componenten geen 
verandering van hun vatbaarheid zullen vertoonen; doch t. o. van 
de periklinaalchimaeren rijst de vraag, wat men zal waarnemen, 
wanneer een vatbare plant omkleed is met een laag van onvatbare 
of omgekeerd, wanneer er alleen een oppervlakkige vatbare laag 
aanwezig is. Ep. FISCHER te Bern (Mykol. Zentralbl. 1912, Bd. 1, 
p. 195) en zijn leerlinge, G. Sanu (Zentralbl. f. Bakt. 1916, 2 Abt., 
Bd. XIV, p. 264) hebben een onderzoek ingesteld naar het gedrag 
van Crataegomespilus Asnieresii en C. Dardari t.o. van Gymno- 
sporangium clavariaeforme en G. confusum. Schr. heeft nu, daartoe 
opgewekt door Prof. WINKLER, nagegaan, hoe de Solanum-chimaeren, 
uit nachtschade en tomaat samengesteld, zich gedragen bij infectie 
met Septoria lycopersict, waarvoor de laatste zeer vatbaar, de eerste 
volkomen onvatbaar is. (Ook met Cladosporium fulvum werden 
eenige proeven genomen; deze, grootendeels mislukt, zijn echter 
van weinig beteekenis.) Septoria lycopersici dringt door de huid- 
mondjes binnen, breidt zich in het mesophyll uit, brengt dit plaat- 
selijk tot afsterven en doet hierdoor gele tot grijsbruine vlekjes op 
de bladeren ontstaan, waarop zich groepen van pykniden ontwik- 
kelen; zij veroorzaakt hier en daar veel schade aan de tomaten- 
cultuur. De proefplanten werden besmet door ze te penseelen of 
te bespuiten met een sporensuspensie. De gevolgen der besmetting 
werden macro- en microscopisch nagegaan. Voor de onderscheiding 
van het tomaten- en nachtschadeweefsel heeft men eenigszins een 
steun in het feit, dat het tomatenmesophyll rijk is aan cellen met 
kristalzand; deze cellen grenzen meest aan de palissaden. Behalve 
de chimaeren werden ook S. nigrum en S. lycopersicum, waaronder 
door WINKLER gebruikte stammen, besmet. 
De resultaten laten zich aldus samenvatten: 
Bij Solanum tubingense maakt de opperhuid van de tomaat het 
binnendringen van de zwam mogelijk. Zij dringt nog een eind in 
het nachtschadeweefsel door en kan hier blijkbaar eenige cellen 
dooden en zich zwak ontwikkelen; het breidt zich echter niet 
verder uit en vormt geen pykniden. Het blijft nog onzeker of we 
hier te maken hebben met een — zij ’t ook geringe — vatbaarheid 
der nachtschadecellen, opgewekt door den invloed der aangrenzende 
tomatenweefsels. Bij S. proteus sterke infectie met pyknidenvorming. 
_ begrijpelijk, daar zoowel de opperhuid als een groot deel van het 
